Snow White and the Seven Dwarfs

One day in the middle of winter, when the snowflakes fell from the sky like feathers, a queen sat at a window netting. Her netting-needle was of black ebony, and as she worked, and the snow glittered, she pricked her finger, and three drops of blood fell into the snow. The red spots looked so beautiful in the white snow that the queen thought to herself: "Oh, if I only had a little child, I should like it to be as fair as snow, as rosy as the red blood, and with hair and eyes as black as ebony."

Very soon after this the queen had a little daughter who was very fair, had rosy cheeks, and hair as black as ebony; and they gave her the name of Snow-white. But at the birth of the little child the queen died.

When Snow-white was a year old, the king took another wife. She was very handsome, but so proud and vain that she could not endure that anyone should surpass her in beauty. She possessed a wonderful mirror, and when she stood before it to look at herself she would say:

"Mirror, mirror on the wall,

Am I most beautiful of all?"

Then the mirror would reply:

"Young queen, thou are so wondrous fair,
None can with thee at all compare."

Then she would go away quite contented, for she knew the magic mirror could speak only the truth.

Years went by, and as Snow-white grew up, she became day after day more beautiful, till she reached the age of seven years, and then people began to talk about her, and say that she would be more lovely even than the queen herself. So the proud woman went to her magic looking-glass, and asked:

"Mirror, mirror on the wall,

Am I most beautiful of all?"

But the mirror answered:

"Queen, thou are lovely still to see,
But Snow-white will be
A thousand times more beautiful than thee."

 Then the queen was terrified, and turned green and yellow with jealousy. If she had caught sight of Snow-white at that moment, she would have been ready to tear her heart out of her body, she hated the maiden so fiercely.And this jealousy and envy grew every day stronger and stronger in her heart, like a disease, till she had no rest day or night.

At last she sent for a hunter, who lived near a forest, and said to him, "Hunter, I want to get rid of that child. Take her out into the wood, and if you bring me some proofs that she is dead, I will reward you handsomely. Never let her appear before my eyes again."

So the hunter enticed the child into the wood; but when he took out his hunting-knife to thrust into Snow-white's innocent heart, she fell on her knees and wept, and said, "Ah, dear hunter, leave me my life; I will run away into the wild wood, and never, never come home any more."

 She looked so innocent and beautiful as she knelt, that the hunter's heart was moved with compassion: "Run away, then, thou poor child," he cried; "I cannot harm thee."

Snow-white thanked him so sweetly, and was out of sight in a few moments.

"She will be devoured by wild beasts," he said to himself. But the thought that he had not killed her was as if a stone-weight had been lifted from his heart.

To satisfy the queen, he took part of the inside of a young fawn, which the wicked woman thought was poor little Snow-white, and was overjoyed to think she was dead.

But the poor little motherless child, when she found herself alone in the wood, and saw nothing but trees and leaves, was dreadfully frightened, and knew not what to do. At last she began to run over the sharp stones and through the thorns, and though the wild beasts sprang out before her, they did her no harm. She ran on as long as she could till her little feet became quite sore; and towards evening she saw, to her great joy, a pretty little house. So she went up to it, and found the door open and no one at home.

It was a tiny little house, but everything in it was so clean and neat and elegant that it is beyond description. In the middle of the room stood a small table, covered with a snow-white table-cloth, ready for supper. On it were arranged seven little plates, seven little spoons, seven little knives and forks, and seven mugs. By the wall stood seven little beds, near each other, covered with white quilts.Poor Snow-white, who was hungry and thirsty, ate a few vegetables and a little bread from each plate, and drank a little drop of wine from each cup, for she did not like to take all she wanted from one alone. After this, feeling very tired, she thought she would lie down and rest on one of the beds, but she found it difficult to choose one to suit her. One was too long, another too short; so she tried them all till she came to the seventh, and that was so comfortable that she laid herself down, and was soon fast asleep.

When it was quite dark the masters of the house came home. They were seven little dwarfs, who dug and searched in the mountains for minerals. First they lighted seven little lamps, and as soon as the room was full of light they saw that some one had been there, for everything did not stand in the order in which they had left it.

Then said the first, "Who has been sitting in my little chair?"

The second exclaimed, "Who has been eating from my little plate?"The third cried, "Some one has taken part of my bread.""Who has been eating my vegetables?" said the fourth.Then said the fifth, "Some one has used my fork."The sixth cried, "And who has been cutting with my knife?""And some one has been drinking out of my cup," said the seventh.

Then the eldest looked at his bed, and, seeing that it looked tumbled, cried out that some one had been upon it. The others came running forward, and found all their beds in the same condition. But when the seventh approached his bed, and saw Snow-white lying there fast asleep, he called the others, who came quickly, and holding their lights over their heads, cried out in wonder as they beheld the sleeping child. "Oh, what a beautiful little child!" they said to each other, and were so delighted that they would not awaken her, but left her to sleep as long as she liked in the little bed, while its owner slept with one of his companions, and so the night passed away.

  In the morning, when Snow-white awoke, and saw all the dwarfs, she was terribly frightened. But they spoke kindly to her, till she lost all fear, and they asked her name."I am called Snow-white," she replied."But how came you to our house?" asked one.

Then she related to them all that had happened; how her stepmother had sent her into the wood with the hunter, who had spared her life, and that, after wandering about for a whole day, she had found their house.

The dwarfs talked a little while together, and then one said, "Do you think you could be our little housekeeper, to make the beds, cook the dinner, and wash and sew and knit for us, and keep everything neat and clean and orderly? If you can, then you shall stay here with us, and nobody shall hurt you."

"Oh yes, I will try," said Snow-white. So they let her stay, and she was a clever little thing. She managed very well, and kept the house quite clean and in order. And while they were gone to the mountains to find gold, she got their supper ready, and they were very happy together.

But every morning when they left her, the kind little dwarfs warned Snow-white to be careful. While the maiden was alone they knew she was in danger, and told her not to show herself, for her stepmother would soon find out where she was, and said, "Whatever you do, let nobody into the house while we are gone."

After the wicked queen had proved, as she thought, that Snow-white was dead, she felt quite satisfied there was no one in the world now likely to become so beautiful as herself, so she stepped up to her mirror and asked:

"Mirror, mirror on the wall,

Who is most beautiful of all?"

To her vexation the mirror replied:

"Fair queen, at home there is none like thee,
But over the mountains is Snow-white free,
With seven little dwarfs, who are strange to see;
A thousand times fairer than thou is she."

The queen was furious when she heard this, for she knew the mirror was truthful, and that the hunter must have deceived her, and that Snow-white still lived. So she sat and pondered over these facts, thinking what would be best to do, for as long as she was not the most beautiful woman in the land, her jealousy gave her no peace. After a time, she decided what to do. First, she painted her face, and whitened her hair; then she dressed herself in old woman's clothes, and was so disguised that no one could have recognised her.

Watching an opportunity, she left the castle, and took her way to the wood near the mountains, where the seven little dwarfs lived. When she reached the door, she knocked, and cried, "Beautiful goods to sell; beautiful goods to sell."

Snow-white, when she heard it, peeped through the window, and said, "Good-day, old lady. What have you in your basket for me to buy?"

"Everything that is pretty," she replied; "laces, and pearls, and earrings, and bracelets of every colour;" and she held up her basket, which was lined with glittering silk.

"I can let in this respectable old woman," thought Snow-white; "she will not harm me." So she unbolted the door, and told her to come in. Oh, how delighted Snow-white was with the pretty things; she bought several trinkets, and a beautiful silk lace for her stays, but she did not see the evil eye of the old woman who was watching her. Presently she said, "Child, come here; I will show you how to lace your stays properly." Snow-white had no suspicion, so she placed herself before the old woman that she might lace her stays. But no sooner was the lace in the holes than she began to lace so fast and pull so tight that Snow-white could not breathe, and presently fell down at her feet as if dead.

"Now you are beautiful indeed," said the woman, and, fancying she heard footsteps, she rushed away as quickly as she could.

Not long after, the seven dwarfs came home, and they were terribly frightened to see dear little Snow-white lying on the ground without motion, as if she were dead. They lifted her up, and saw in a moment that her stays had been laced too tight Quickly they cut the stay-lace in two, till Snow-white began to breathe a little, and after a time was restored to life. But when the dwarfs heard what had happened, they said: "That old market-woman was no other than your wicked stepmother. Snow-white, you must never again let anyone in while we are not with you."

The wicked queen when she returned home, after, as she thought, killing Snow-white, went to her looking-glass and asked:

"Mirror, mirror on the wall,

Am I most beautiful of all?"

Then answered the mirror:

"Queen, thou art not the fairest now;
Snow-white over the mountain's brow
A thousand times fairer is than thou."

When she heard this she was so terrified that the blood rushed to her heart, for she knew that after all she had done Snow-white was still alive. "I must think of something else," she said to herself, "to get rid of that odious child." 

Now this wicked queen had some knowledge of witchcraft, and she knew how to poison a comb, so that whoever used it would fall dead. This the wicked stepmother soon got ready, and dressing herself again like an old woman, but quite different from the last, she started off to travel over the mountains to the dwarfs' cottage.

When Snow-white heard the old cry, "Goods to sell, fine goods to sell," she looked out of the window and said:

"Go away, go away; I must not let you in."

"Look at this, then," said the woman; "you shall have it for your own if you like," and she held up before the child's eyes the bright tortoise-shell comb which she had poisoned.

Poor Snow-white could not refuse such a present, so she opened the door and let the woman in, quite forgetting the advice of the dwarfs. After she had bought a few things, the old woman said, "Let me try this comb in your hair; it is so fine it will make it beautifully smooth and glossy."

So Snow-white, thinking no wrong, stood before the woman to have her hair dressed; but no sooner had the comb touched the roots of her hair than the poison took effect, and the maiden fell to the ground lifeless.

"You paragon of beauty," said the wicked woman, "all has just happened as I expected," and then she went away quickly.

Fortunately evening soon arrived, and the seven dwarfs returned home. When they saw Snow-white lying dead on the ground, they knew at once that the stepmother had been there again; but on seeing the poisoned comb in her hair they pulled it out quickly, and Snow-white very soon came to herself, and related all that had passed. 

Again they warned her not to let anyone enter the house during their absence, and on no account to open the door; but Snow-white was not clever enough to resist her clever wicked stepmother, and she forgot to obey.

The wicked queen felt sure now that she had really killed Snow-white; so as soon as she returned home she went to her looking-glass, and inquired:

"Mirror, mirror on the wall,

Who is most beautiful of all?"


But the mirror replied:

"Queen, thou art the fairest here,
But not when Snow-white is near;
Over the mountains still is she,
Fairer a thousand times than thee."

As the looking-glass thus replied, the queen trembled and quaked with rage. "Snow-white shall die," cried she, "if it costs me my own life!"

Then she went into a lonely forbidden chamber where no one was allowed to come, and poisoned a beautiful apple. Outwardly it looked ripe and tempting, of a pale green with rosy cheeks, so that it made everyone's mouth water to look at it, but whoever ate even a small piece must die.

As soon as this apple was ready, the wicked queen painted her face, disguised her hair, dressed herself as a farmer's wife, and went again over the mountains to the dwarfs' cottage.

When she knocked at the door, Snow-white stretched her head out of the window, and said, "I dare not let you in; the seven dwarfs have forbidden me."

"But I am all right," said the farmer's wife. "Stay, I will show you my apples. Are they not beautiful? let me make you a present of one."

"No, thank you," cried Snow-white; "I dare not take it."

"What!" cried the woman, "are you afraid it is poisoned? Look here now, I will cut the apple in halves; you shall have the rosy-cheek side, and I will eat the other."

The apple was so cleverly made that the red side alone was poisonous. Snow-white longed so much for the beautiful fruit as she saw the farmer's wife eat one half that she could not any longer resist, but stretched out her hand from the window and took the poisoned half. But no sooner had she taken one mouthful than she fell on the ground dead.

Then the wicked queen glanced in at the window with a horrible look in her eye, and laughed aloud as she exclaimed:"White as snow, red as blood, and black as ebony; this time the dwarfs will not be able to awake thee."

And as soon as she arrived at home, and asked her mirror who was the most beautiful in the land, it replied:

"Fair queen, there is none in all the land
So beautiful as thou."

Then had her envious heart rest, at least such rest as a heart full of envy and malice ever can have.

The little dwarfs, when they came home in the evening, found poor Snow-white on the ground; but though they lifted her up, there were no signs of breath from her mouth, and they found she was really dead. Yet they tried in every way to restore her; they tried to extract the poison from her lips, they combed her hair, and washed it with wine and water, but all to no purpose: the dear child gave no signs of life, and at last they knew she was dead. Then they laid her on a bier, and the seven dwarfs seated themselves round her, and wept and mourned for three days. They would have buried her then, but there was no change in her appearance; her face was as fresh, and her cheeks and lips had their usual colour. Then said one, "We cannot lay this beautiful child in the dark, cold earth."

o they agreed to have a coffin made entirely of glass, transparent all over, that they might watch for any signs of decay, and they wrote in letters of gold her name on the lid, and that she was the daughter of a king. The coffin was placed on the side of the mountain, and each of them watched it by turns, so that it was never left alone. And the birds of the air came near and mourned for Snow-white; first the owl, then the raven, and at last the dove. Snow-white lay for a long, long time in the glass coffin, but showed not the least signs of decay. It seemed as if she slept; for her skin was snow white, her cheeks rosy red, and her hair black as ebony. 

 It happened one day that the son of a king, while riding in the forest, came by chance upon the dwarfs' house and asked for a night's lodging. As he left the next morning he saw the coffin on the mountain-side, with beautiful Snow-white lying in it, and read what was written upon the lid in letters of gold.Then he said to the dwarfs, "Let me have this coffin, and I will give you for it whatever you ask."

But the elder dwarf answered, "We would not give it thee for all the gold in the world."

But the prince answered, "Let me have it as a gift, then. I know not why, but my heart is drawn towards this beautiful child, and I feel I cannot live without her. If you will let me have her, she shall be treated with the greatest honour and respect as one dearly beloved."

As he thus spoke the good little dwarfs were full of sympathy for him, and gave him the coffin. Then the prince called his servants, and the coffin was placed on their shoulders, and they carried it away, followed by the king's son, who watched it carefully. Now it happened that one of them made a false step and stumbled. This shook the coffin, and caused the poisoned piece of apple which Snow-white had bitten to roll out of her mouth. A little while after she suddenly opened her eyes, lifted up the coffin-lid, raised herself and was again alive.

 

"Oh! where am I?" she cried.

Full of joy, the king's son approached her, and said, "Dear Snow-white, you are safe; you are with me."

Then he related to her all that had happened, and what the little dwarfs had told him about her, and said at last, "I love you better than all in the world besides, dear little Snow-white, and you must come with me to my father's castle and be my wife."

Then was Snow-white taken out of the coffin and placed in a carriage to travel with the prince, and the king was so pleased with his son's choice that the marriage was soon after celebrated with great pomp and magnificence.

Now it happened that the stepmother of Snow-white was invited, among other guests, to the wedding-feast. Before she left her house she stood in all her rich dress before the magic mirror to admire her own appearance, but she could not help saying;

"Mirror, mirror on the wall,

Am I most beautiful of all?"

Then to her surprise the mirror replied:

"Fair queen, thou art the fairest here,
But at the palace, now,
The bride will prove a thousand times
More beautiful than thou."

Then the wicked woman uttered a curse, and was so dreadfully alarmed that she knew not what to do. At first she declared she would not go to this wedding at all, but she felt it impossible to rest until she had seen the bride, so she determined to go. But what was her astonishment and vexation when she recognised in the young bride Snow-white herself, now grown a charming young woman, and richly dressed in royal robes! Her rage and terror were so great that she stood still and could not move for some minutes. At last she went into the ballroom, but the slippers she wore were to her as iron bands full of coals of fire, in which she was obliged to dance. And so in the red, glowing shoes she continued to dance till she fell dead on the floor, a sad example of envy and jealousy.

http://www.kidsgen.com/fables_and_fairytales/the_magic_mirror.htm

Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι

Μια χειμωνιάτικη μέρα και καθώς οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν σαν πούπουλα από τον ουρανό, μια βασίλισσα έκατσε στο παράθυρό της να κεντήσει. Η βελόνα της ήταν από μαύρο έβενο και καθώς κεντούσε τρύπησε το δάχτυλό της και τρεις σταγόνες αίμα έπεσαν στο χιόνι. Οι κόκκινες σταγόνες φάνταζαν υπέροχα στο κάτασπρο χιόνι και η βασίλισσα είπε στον εαυτό της «Μακάρι να είχα ένα παιδάκι με δέρμα  λευκό σαν το χιόνι, με μάγουλα κόκκινα σαν αίμα και με μαύρα μαλλιά και μάτια σαν τον έβενο.»

Πολύ σύντομα, η βασίλισσά απέκτησε μια κόρη με λευκή επιδερμίδα, με ρόδινα μάγουλα και μαύρα μαλλιά. Την ονόμασαν Χιονάτη. Με τη γέννηση της όμως η βασίλισσα πέθανε.

Όταν η Χιονάτη έγινε ενός χρόνου, ο βασιλιάς παντρεύτηκε μια άλλη γυναίκα. Ήταν πολύ όμορφη αλλά περήφανη και ματαιόδοξη και δεν άντεχε στην ιδέα πως κάποια άλλη ήταν πιο όμορφη από εκείνη. Είχε έναν υπέροχο καθρέφτη και στεκόταν εμπρός του και τον ρωτούσε: « Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;» Και ο καθρέφτης απαντούσε: « Νεαρή βασίλισσα, η δική σου ομορφιά δε συγκρίνεται με άλλη.»

Όταν το άκουγε αυτό γέμιζε ικανοποίηση γιατί ήξερε πως ο καθρέφτης έλεγε πάντα την αλήθεια.

Τα χρόνια περνούσαν και καθώς η Χιονάτη μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφη, μέχρι που έγινε επτά χρονών  και ο κόσμος άρχισε να λέει πως η ομορφιά της θα ξεπερνούσε αυτή της βασίλισσας. Έτσι η περήφανη γυναίκα πήγε πάλι στον καθρέφτη της και τον ρώτησε: «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;» Μα ο καθρέφτης είπε: « Βασίλισσα είσαι ακόμα όμορφη αλλά η Χιονάτη θα είναι χίλιες φορές ομορφότερη από εσένα.»

Η βασίλισσα τότε τρομοκρατήθηκε και έγινε πράσινη και κίτρινη από τη ζήλεια της. Αν έβλεπε τη Χιονάτη μπροστά της εκείνη τη στιγμή θα της ξερίζωνε την καρδιά. Τη μισούσε αφάνταστα. Αυτή η ζήλεια μεγάλωνε όλο και πιο πολύ καθώς περνούσε ο καιρός και γινόταν πιο δυνατή σαν αρρώστια, που δε σταματάει μέρα ή νύχτα.

Στο τέλος κάλεσε ένα κυνηγό που έμενε κοντά στο δάσος και του είπε «Κυνηγέ θέλω να ξεφορτωθώ αυτό το παιδί. Πήγαινέ τη στο δάσος κι αν μου φέρεις αποδείξεις ότι είναι νεκρή θα σε ανταμείψω. Απλά να μην την ξαναδώ στα μάτια μου.»

Έτσι ο κυνηγός πήρε το παιδί στο δάσος. Όταν έβγαλε το κυνηγετικό του μαχαίρι για να το μπήξει στην αγνή καρδιά της Χιονάτης, εκείνη έπεσε στα πόδια του και

κλαίγοντας του είπε: «Καλέ μου κυνηγέ, χάρισε μου τη ζωή. Θα εξαφανιστώ μέσα στο δάσος και ποτέ μα ποτέ δε θα γυρίσω πίσω στο σπίτι.»

Έμοιαζε τόσο αθώα και όμορφη όπως γονάτισε που η καρδιά του κυνηγού γέμισε τρυφερότητα. «Τρέξε μακριά φτωχό μου παιδί, δεν μπορώ να σε βλάψω» φώναξε.

Η Χιονάτη τον ευχαρίστησε γλυκά και εξαφανίστηκε από μπροστά του. «Θα την φάνε τα άγρια θηρία» είπε στον εαυτό του. Μόνο στη σκέψη ότι δεν τη σκότωσε όμως, έφυγε ένα μεγάλο βάρος από την καρδιά του.

Για να ικανοποιήσει τη βασίλισσα, σκότωσε ένα ελάφι και έδειξε στη βασίλισσα τα εντόσθιά του, πιστεύοντας πως είναι της Χιονάτης. Εκείνη ενθουσιάστηκε από τη χαρά της.

Το καημένο, ορφανό κορίτσι όταν βρέθηκε μόνο στο δάσος, βλέποντας μόνο δέντρα και φύλλα, τρόμαξε πολύ και δεν ήξερε τι να κάνει. Στο τέλος άρχισε να τρέχει πάνω στις αιχμηρές πέτρες κι ανάμεσα στα αγκάθια κι ενώ τα άγρια ζώα ήταν ολόγυρά της δεν την πειράξανε. Έτρεξε μακριά μέχρι που τα μικρά της πόδια πόνεσαν. Όταν βράδιασε, με μεγάλη χαρά είδε ένα όμορφο μικρό σπιτάκι. Πλησίασε, βρήκε την πόρτα ανοιχτή και κανένα μέσα στο σπίτι.

Το σπιτάκι ήταν μικροσκοπικό μα όλα ήταν τόσο καθαρά και τακτοποιημένα και καλόγουστα που δεν περιγράφεται. Στη μέση του δωματίου υπήρχε ένα μικρό τραπέζι, με ένα λευκό τραπεζομάντηλο, έτοιμο για βραδινό. Είχε επτά μικρά πιάτα, επτά μικρά κουτάλια, επτά μικρά μαχαίρια και πιρούνια κι επτά κύπελλα. Κοντά στον τοίχο υπήρχαν επτά μικρά κρεβάτια, το ένα κοντά στο άλλο με λευκά σκεπάσματα. Η καημένη η Χιονάτη ήταν τόσο πεινασμένη και διψασμένη, που έφαγε λίγα λαχανικά και λίγο ψωμί από κάθε πιάτο και ήπιε από μια γουλιά κρασί από κάθε κύπελλο μιας και δεν ήθελε να πάρει ότι ήθελε μόνο από ένα. Αφού έφαγε ένιωσε πολύ κουρασμένη και σκέφτηκε να ξαπλώσει σε ένα από τα κρεβατάκια αλλά δυσκολεύτηκε να βρει κάποιο που να τη χωράει. Το ένα ήταν μακρύ, το άλλο κοντό ώσπου τα δοκίμασε όλα και έφτασε στο έβδομο που ήταν πολύ άνετο κι έτσι ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε.

Όταν βράδιασε για τα καλά οι ιδιοκτήτες του σπιτιού επέστρεψαν στο σπίτι. Ήταν επτά μικροί νάνοι που έσκαβαν στα βουνά για να βρούνε ορυκτά. Πρώτα άναψαν επτά μικρά φανάρια κι όταν το δωμάτιο φωτίστηκε κατάλαβαν ότι κάποιος ήταν εκεί γιατί δεν ήταν όλα όπως τα είχανε αφήσει. Τότε είπε ο πρώτος: «Ποιος έκατσε στο καρεκλάκι μου;» Και φώναξε ο δεύτερος: «Ποιος έφαγε από το πιάτο μου;» Και ο τρίτος: «Κάποιος έφαγε από το ψωμί μου.» «Ποιος έφαγε τα λαχανικά μου;» είπε ο τέταρτος. Τότε είπε ο πέμπτος: «Κάποιος χρησιμοποίησε το πιρούνι μου.» Ο έκτος φώναξε: «Και ποιος έκοψε με το μαχαίρι μου;» «Και κάποιος ήπιε από το κύπελλό μου» είπε ο έβδομος. 

Τότε ο μεγαλύτερος κοίταξε το κρεβάτι του και βλέποντας τσαλακωμένο το σκέπασμα, φώναξε πως κάποιος είχε κάτσει στο κρεβάτι του. Οι υπόλοιποι έτρεξαν και είδανε και τα δικά τους κρεβάτια στην ίδια κατάσταση. Όταν ο έβδομος πλησίασε το κρεβάτι του και είδε τη Χιονάτη να κοιμάται, φώναξε τους υπόλοιπους που πήγαν γρήγορα, και κρατώντας τα φαναράκια τους, φώναξαν με έκπληξη όταν είδαν μπροστά τους το παιδί που κοιμόταν. «Τι όμορφο παιδί!» είπανε, και δεν την ξύπνησαν αλλά την άφησαν να κοιμάται μιας και της άρεσε εκείνο το κρεβάτι, ενώ ο ιδιοκτήτης του μοιράστηκε το κρεβάτι με έναν από τους υπόλοιπους μέχρι να περάσει η νύχτα.

Το πρωί, όταν η Χιονάτη ξύπνησε και είδε τους επτά νάνους τρόμαξε πολύ. Μα της μίλησαν ευγενικά μέχρι που της έφυγε ο φόβος και τη ρώτησαν πως τη λένε. «Με λένε Χιονάτη» απάντησε. «Μα πως ήρθες στο σπίτι μας;» τη ρώτησε κάποιος.

Τότε τους εξήγησε πως η μητριά της την έστειλε στο δάσος με τον κυνηγό, πως εκείνος της χάρισε τη ζωή της, και πως μετά από μια ολόκληρη μέρα που περπατούσε στο δάσος βρήκε το σπίτι τους. Οι νάνοι αφού μίλησαν λίγο μεταξύ τους τη ρώτησαν: «Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να μας βοηθάς εδώ στο σπίτι, να φτιάχνεις τα κρεβάτια, να μας μαγειρεύεις, να πλένεις, να ράβεις, να ταχτοποιείς και να κρατάς καθαρό το σπίτι; Αν μπορείς τότε μπορείς να μείνεις μαζί μας και κανείς δε θα σε πειράξει.»

«Ναι, θα προσπαθήσω» είπε η Χιονάτη. Κι έτσι την άφησαν να μείνει και ήταν πολύ έξυπνη. Τα πήγαινε πολύ καλά και κρατούσε το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο. Και καθώς οι νάνοι έψαχναν στα βουνά για χρυσό εκείνη ετοίμαζε το φαγητό τους και ζούσανε όλοι μαζί ευτυχισμένα.

Κάθε πρωί που έφευγαν, την προειδοποιούσαν να προσέχει. Ήξεραν πως όσο ήταν μόνη της κινδύνευε κι έτσι της είπαν να μην εμφανίζεται γιατί αργά ή γρήγορα η μητριά της θα μάθαινε που βρίσκεται. «Ότι κι αν γίνει, μην αφήσεις να μπει κανένας στο σπίτι όσο δεν είμαστε εμείς εδώ.»

Αφού η κακιά βασίλισσα σιγουρεύτηκε ότι η Χιονάτη ήταν νεκρή, ένιωσε ικανοποίηση μιας και κανένας στον κόσμο δεν θα ήταν ομορφότερος από εκείνη. Έτσι πήγε στον καθρέφτη της και τον ρώτησε: «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;» Προς μεγάλο της εκνευρισμό ο καθρέφτης της απάντησε: « Όμορφη βασίλισσα, στο βασίλειο δεν υπάρχει άλλη σαν εσένα. Αλλά στα βουνά, βρίσκεται η Χιονάτη με τους επτά νάνους και είναι χίλιες φορές πιο όμορφη από εσένα.»

Η βασίλισσα εξοργίστηκε μόλις το άκουσε αυτό, γιατί ο καθρέφτης έλεγε πάντα την αλήθεια κι αυτό σήμαινε πως ο κυνηγός την είχε εξαπατήσει κι ότι η Χιονάτη ήταν ακόμα ζωντανή. Έτσι έκατσε να σκεφτεί τι ήταν καλύτερο να κάνει μιας και δεν ήταν πια η ομορφότερη και η ζήλεια της την έπνιγε. Έβαψε το πρόσωπό της, άσπρισε τα μαλλιά της και ντύθηκε σαν γριά και είχε μεταμφιεστεί τόσο καλά που κανένας δεν μπορούσε να την αναγνωρίσει. Μόλις βρήκε ευκαιρία, βγήκε από το κάστρο και ξεκίνησε για τα βουνά και το σπίτι των νάνων. Όταν έφτασε, χτύπησε την πόρτα και είπε: « Πουλάω όμορφα πράγματα, πουλάω όμορφα πράγματα.»

Μόλις το άκουσε η Χιονάτη, κοίταξε από το παράθυρο και είπε: «Καλημέρα γριούλα. Τι έχεις στο καλάθι σου για να αγοράσω;» «Από όλα τα ωραία» είπε η γριά «δαντέλες και διαμάντια, σκουλαρίκια και βραχιόλια σε όλα τα χρώματα» και έδειξε το καλάθι της που ήταν διακοσμημένο με λαμπερό μετάξι.

«Μπορώ να αφήσω αυτή την καλή γριούλα να μπει» σκέφτηκε η Χιονάτη «δε θα μου κάνει κακό». Έτσι ξεκλείδωσε την πόρτα και την άφησε να περάσει. Πόσο χαρούμενη ήταν η Χιονάτη με όλα αυτά τα ωραία πράγματα . Αγόρασε διάφορα μπιχλιμπίδια, κι ένα πανέμορφο μεταξωτό μαντήλι, μα δεν πρόσεξε το δολερό μάτι της γριάς που την κοιτούσε. «Έλα παιδί μου» της είπε «θα σου δείξω πώς να το βάλεις.» Η Χιονάτη που δεν υποπτεύθηκε τίποτα στάθηκε μπροστά της και άφησε τη γριά να τη βοηθήσει. Μόλις όμως το μαντήλι πέρασε από τις τρύπες, η γριά άρχισε να το σφίγγει γρήγορα και δυνατά τόσο που η Χιονάτη δεν μπορούσε να πάρει αναπνοή μέχρι που έπεσε μπροστά στα πόδια της λες και είχε πεθάνει.
«Τώρα είσαι πραγματικά όμορφη» είπε η γυναίκα και στο άκουσμα βημάτων βγήκε γρήγορα από το σπίτι. Λίγο αργότερα, οι επτά νάνοι επέστρεψαν στο σπίτι και τρόμαξαν πολύ όταν είδαν τη Χιονάτη στο πάτωμα χωρίς να κουνιέται, λες και ήταν νεκρή. Τη σήκωσαν, και τότε είδαν πως το μαντήλι ήταν δεμένο πολύ σφιχτά στη μέση της. Το έκοψαν και η Χιονάτη άρχισε και πάλι να αναπνέει μέχρι που συνήλθε. Όταν οι νάνοι άκουσαν τι είχε γίνει της είπαν: «Αυτή η γυναίκα δεν ήταν άλλη από τη μητριά σου. Χιονάτη δεν πρέπει να αφήσεις κανέναν να μπει στο σπίτι όσο δεν είμαστε εμείς εδώ.» Η κακιά βασίλισσα, όταν επέστρεψε στο σπίτι και πιστεύοντας ότι η Χιονάτη ήταν νεκρή, πήγε στον καθρέφτη της και είπε: «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;» Και ο καθρέφτης απάντησε: « Βασίλισσα, δεν είσαι εσύ η ομορφότερη αλλά η Χιονάτη που είναι χίλιες φορές πιο όμορφη.»
Όταν το άκουσε αυτό γέμισε τρόμο και το αίμα έτρεξε στην καρδιά της με μεγάλη ταχύτητα μιας και η Χιονάτη ήταν ακόμα ζωντανή. «Πρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο» είπε στον εαυτό της «για να την ξεφορτωθώ.» Η βασίλισσα ήξερε να κάνει μαγικά και γνώριζε πώς να βάλει δηλητήριο σε μια χτένα. Μια χτένα που όποιος χτενιζόταν θα έπεφτε νεκρός. Την ετοίμασε λοιπόν, ντύθηκε πάλι σαν γριά, διαφορετική αυτή τη φορά, και έφυγε για τα βουνά και το σπίτι των νάνων.  Μόλις η Χιονάτη άκουσε τη γριά να φωνάζει «Πουλάω όμορφα πράγματα, πουλάω όμορφα πράγματα» κοίταξε από το παράθυρο και είπε: «Φύγε, φύγε, δεν μπορώ να σε αφήσω να μπεις.» «Κοίτα αυτό» είπε η γριά «μπορείς να το κάνεις δικό σου αν το θέλεις» και έβγαλε τη λαμπερή μπλε κοραλένια χτένα της που είχε δηλητηριάσει νωρίτερα. Η καημένη η Χιονάτη δεν μπορούσε να αρνηθεί ένα τέτοιο δώρο κι έτσι άνοιξε την πόρτα, άφησε τη γριά να μπει, ξεχνώντας τη συμβουλή των νάνων. Αφού αγόρασε μερικά πράγματα η γριά της είπε: «Άσε με να σε χτενίσω, είναι τόσο καλή αυτή η χτένα που θα κάνει τα μαλλιά σου όμορφα, απαλά και μεταξένια.» Η Χιονάτη μη βλέποντας που είναι το κακό σε αυτό, στάθηκε μπροστά της, και μόλις η χτένα άγγιξε τις ρίζες των μαλλιών της, το δηλητήριο έκανε τη δουλειά του και η Χιονάτη έπεσε στο πάτωμα αναίσθητη.
«Μικρό μου πρότυπο ομορφιάς» είπε η κακιά γυναίκα «όλα έγιναν όπως το περίμενα» και έφυγε γρήγορα. Ευτυχώς βράδιαζε και οι νάνοι επέστρεψαν γρήγορα στο σπίτι. Μόλις είδαν τη Χιονάτη πεσμένη στο πάτωμα, κατάλαβαν πως η μητριά της ήταν πάλι εκεί. Είδανε τη δηλητηριασμένη χτένα στα μαλλιά της, την έβγαλαν γρήγορα και η Χιονάτη συνήλθε και τους εξήγησε τι είχε συμβεί. Την προειδοποίησαν και πάλι να μην αφήσει κανένα να μπει όσο λείπουν από το σπίτι και να μην ανοίξει την πόρτα μα η Χιονάτη ξέχασε να υπακούσει αφού δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην έξυπνη και δολερή της μητριά.
Η κακιά βασίλισσα, σίγουρη πια πως η Χιονάτη ήταν νεκρή, επέστρεψε σπίτι και πήγε στον καθρέφτη της και τον ρώτησε: « Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη από όλες;» Μα ο καθρέφτης απάντησε: « Βασίλισσα, εσύ είσαι η ομορφότερη εδώ, μα πέρα στα βουνά είναι η Χιονάτη και είναι χίλιες φορές πιο όμορφη.» Αυτή η απάντησε έκανε τη βασίλισσα να τρέμει από οργή. «Η Χιονάτη θα πεθάνει» φώναξε «ακόμα κι αν μου στοιχίσει την ίδια μου τη ζωή!» Έπειτα, πήγε στην απαγορευμένη κάμαρά της και έριξε δηλητήριο σε ένα μήλο. Εξωτερικά ήταν ώριμο και σε δελέαζε να το φας, κι όποιος το έβλεπε του έτρεχαν τα σάλια, μα όποιος θα το έκανε, με μια μικρή δαγκωνιά θα πέθαινε. Μόλις το μήλο ήταν έτοιμο, η βασίλισσα έβαψε το πρόσωπό της, έφτιαξε τα μαλλιά της, ντύθηκε με αγροτικά ρούχα και ξεκίνησε για το σπίτι των νάνων. Όταν χτύπησε την πόρτα η Χιονάτη έβγαλε το κεφάλι της από το παράθυρο και είπε: «Δεν τολμώ να σου πω να μπεις μέσα, οι νάνοι μου το απαγόρευσαν.»  «Μα είμαι εντάξει» είπε η αγρότισσα «κάτσε να σου δείξω τα μήλα μου. Δεν είναι υπέροχα; Άσε με να σου χαρίσω ένα.» «Όχι, ευχαριστώ» φώναξε η Χιονάτη «δεν τολμώ να το πάρω.» «Τι;» φώναξε η γυναίκα «φοβάσαι μήπως έχει δηλητήριο; Κοίτα εδώ. Θα το κόψω στη μέση, εσύ θα φας την κόκκινη μεριά κι εγώ την άλλη.» Το μήλο είχε δηλητηριαστεί με τέτοιο έξυπνο τρόπο που μόνο η κόκκινη μεριά του είχε το δηλητήριο. Η Χιονάτη ήθελε πολύ να φάει το μήλο κι όταν είδε τη γυναίκα να τρώει το δικό της κομμάτι δεν μπορούσε πια να αντισταθεί και άπλωσε το χέρι της από το παράθυρο και το πήρε. Μόλις όμως το δάγκωσε έπεσε στο πάτωμα νεκρή.
Τότε η κακιά βασίλισσα κοίταξε το παράθυρο και με ένα τρομερό βλέμμα στα μάτια της είπε: «Λευκή σαν το χιόνι, κόκκινη σαν το αίμα και μαύρη σαν τον έβενο. Αυτή τη φορά οι νάνοι δε θα μπορέσουν να σε ξυπνήσουν.» Και μόλις έφτασε στο σπίτι και ρώτησε τον καθρέφτη ποια ήταν η πιο όμορφη από όλες στη χώρα εκείνος είπε: «Βασίλισσα, δεν υπάρχει άλλη ομορφότερη από εσένα.» Τότε η ζήλια που γέμιζε την καρδιά της έπαψε. Οι μικροί νάνοι όταν επέστρεψαν στο σπίτι το βράδυ βρήκαν τη Χιονάτη στο έδαφος κι ακόμα κι όταν τη σήκωσαν δεν έπαιρνε αναπνοή και κατάλαβαν πως αυτή τη φορά ήταν πραγματικά νεκρή. Έκαναν τα πάντα για να την επαναφέρουν, να βγάλουν το δηλητήριο από τα χείλη της, να τη χτενίσουν, να την πλένουν με νερό και κρασί μα όλα ήταν μάταια. Η Χιονάτη δε ζωντάνευε και τελικά το πήρανε απόφαση πως ήταν νεκρή. Την ξάπλωσαν λοιπόν στο νεκροκρέβατό της και έκατσαν ολόγυρα της μέρα νύχτα να θρηνήσουν το χαμό της. Θα την έθαβαν μα δεν υπήρχε κάποια αλλαγή στην εμφάνισή της. Το πρόσωπό της ήταν ακόμα φρέσκο και τα χείλια και τα μάγουλά της είχαν φυσιολογικό χρώμα. Τότε είπε ένας από όλους: « Δεν μπορούμε να θάψουμε στο σκοτεινό και κρύο χώμα αυτό το όμορφο κορίτσι.» Έτσι συμφώνησαν να φτιάξουν ένα γυάλινο φέρετρο ώστε να μπορούν να βλέπουν αν υπάρχει κάποια αλλαγή και έγραψαν με χρυσά γράμματα πάνω του πως ήταν κόρη βασιλιά. Το βάλανε δίπλα στο βουνό και με βάρδιες έμενε πάντα κάποιος μαζί της για να μην είναι μόνη. Ακόμα και τα πουλιά ήρθαν κοντά για να θρηνήσουν, πρώτα η κουκουβάγια, μετά το κοράκι και τέλος το περιστέρι. Η Χιονάτη έμεινε για πολύ καιρό εκεί χωρίς να έχει κάποια εξωτερική αλλαγή. Έμοιαζε να κοιμάται μιας και το δέρμα της ήταν λευκό, τα μάγουλα της ροδοκόκκινα και τα μαλλιά της μαύρα σαν τον έβενο. 

Μια μέρα ο γιος ενός βασιλιά καθώς περιπλανιόταν στο δάσος έφτασε τυχαία στο σπίτι των νάνων και ρώτησε αν μπορούσε να περάσει εκεί τη νύχτα. Καθώς έφευγε την επόμενη μέρα είδε τη Χιονάτη δίπλα στο βουνό και διάβασε τα χρυσά γράμματα. Μετά είπε στους νάνους: « Δώστε μου αυτό το φέρετρο και θα σας δώσω ότι μου ζητήσετε.» Μα ο μεγαλύτερος νάνος του απάντησε: «Δεν το δίνουμε για όλο το χρυσάφι του κόσμου.» Και ο πρίγκιπας απάντησε: «Τότε να μου το κάνετε δώρο. Δεν ξέρω γιατί αλλά η καρδιά μου σκλαβώθηκε από την ομορφιά της και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή. Αν με αφήσετε να την κρατήσω θα τις φερθώ με κάθε τιμή και σεβασμό όπως αξίζει σε κάποιον αγαπημένο.»

Έτσι όπως τους μίλησε οι νάνοι τον συμπάθησαν και του έδωσαν το φέρετρο. Τότε ο πρίγκιπας φώναξε τους βοηθούς του όπου το μετέφεραν στους ώμους τους ενώ ο πρίγκιπας τους ακολουθούσε από πίσω. Ένας από αυτούς σκόνταψε και το φέρετρο κουνήθηκε και έκανε το δηλητηριασμένο κομμάτι του μήλου που είχε φάει η Χιονάτη να βγει από το στόμα της. Άνοιξε τότε τα μάτια της, σήκωσε το καπάκι, σηκώθηκε και ήταν και πάλι ζωντανή.

«Που βρίσκομαι;» είπε. Γεμάτος χαρά ο πρίγκιπας την πλησίασε και είπε: «Αγαπημένη μου Χιονάτη, είσαι ασφαλής. Είσαι μαζί μου.» Της διηγήθηκε τι είχε συμβεί, και όλα όσα του είπαν οι νάνοι για εκείνη και στο τέλος είπε: «Σε αγαπώ περισσότερο από κάθε τι και πρέπει να έρθεις στο παλάτι του πατέρα μου και να γίνεις γυναίκα μου.» Έτσι τη βγάλανε από το φέρετρο

και τη βάλανε στην άμαξα για να ταξιδέψει με τον πρίγκιπα. Ο βασιλιάς χάρηκε πολύ με την επιλογή του γιου του και ο γάμος γιορτάστηκε με μεγάλη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Ανάμεσα στους άλλους καλεσμένους ήταν και η μητριά της Χιονάτης. Πριν φύγει στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη της για να θαυμάσει τον εαυτό της με το ακριβό της φόρεμα και τον ρώτησε: « Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, είμαι η πιο όμορφη από όλες;» Προς μεγάλη της έκπληξη ο καθρέφτης απάντησε: «Όμορφη βασίλισσα, είσαι η ομορφότερη εδώ αλλά στο παλάτι η νύφη που παντρεύεται είναι χίλιες φορές πιο όμορφη από εσένα.»

Τότε η κακιά γυναίκα ξεστόμισε μια κατάρα γιατί δεν ήξερε τι να κάνει. Στην αρχή είπε πως δε θα πήγαινε στο γάμο, αλλά δεν άντεχε να μη δει τη νύφη έτσι αποφάσισε να πάει. Έμεινε έκθαμβη όταν είδε πως η νύφη ήταν η Χιονάτη, που είχε μεγαλώσει και είχε γίνει μια ελκυστική γυναίκα που έλαμπε μέσα στο ακριβό βασιλικό της φόρεμα. Ο φόβος και η οργή της μεγάλωσαν και πάλι τόσο πολύ που δεν μπορούσε να κουνηθεί για μερικά λεπτά. Στο τέλος μπήκε στην αίθουσα χορού μα τα παπούτσια της ήταν σαν σιδερένιες πύρινες μπάλες με τις οποίες ήταν αναγκασμένη να χορέψει. Έτσι με τα κόκκινα ακτινοβόλα παπούτσια της συνέχισε να χορεύει μέχρι που έπεσε νεκρή στο πάτωμα δίνοντας ένα λυπηρό παράδειγμα φθόνου και ζήλιας.

Sleeping Beauty

A long time ago there were a king and queen who were unhappy because they were childless. But it happened that once when the queen was bathing, a frog crept out of the water on to the land, and said to her, "Your wish shall be fulfilled, before a year has gone by, you shall have a daughter."

What the frog had said came true, and the queen had a little girl who was so pretty that the king could not contain himself for joy, and ordered a great feast. He invited not only his kindred, friends and acquaintances, but also the wise women, in order that they might be kind and well disposed towards the child. There were thirteen of them in his kingdom, but, as he had only twelve golden plates for them to eat out of, one of them had to be left at home.

The feast was held with all manner of splendor and when it came to an end the wise women bestowed their magic gifts upon the baby - one gave virtue, another beauty, a third riches, and so on with everything in the world that one can wish for.

When eleven of them had made their promises, suddenly the thirteenth came in. She wished to avenge herself for not having been invited, and without greeting, or even looking at anyone, she cried with a loud voice, "The king's daughter shall in her fifteenth year prick herself with a spindle, and fall down dead." And, without saying a word more, she turned round and left the room.

 They were all shocked, but the twelfth, whose good wish still remained unspoken, came forward, and as she could not undo the evil sentence, but only soften it, she said, it shall not be death, but a deep sleep of a hundred years, into which the princess shall fall.

The king, who would fain keep his dear child from the misfortune, gave orders that every spindle in the whole kingdom should be burnt. Meanwhile the gifts of the wise women were plenteously fulfilled on the young girl, for she was so beautiful, modest, good-natured, and wise, that everyone who saw her was bound to love her.

It happened that on the very day when she was fifteen years old, the king and queen were not at home, and the maiden was left in the palace quite alone. So she went round into all sorts of places, looked into rooms and bed-chambers just as she liked, and at last came to an old tower. She climbed up the narrow winding staircase, and reached a little door. A rusty key was in the lock, and when she turned it the door sprang open, and there in a little room sat an old woman with a spindle, busily spinning her flax.

"Good day, old mother," said the king's daughter, "what are you doing there?"

"I am spinning," said the old woman, and nodded her head.

"What sort of thing is that, that rattles round so merrily," said the girl, and she took the spindle and wanted to spin too. But scarcely had she touched the spindle when the magic decree was fulfilled, and she pricked her finger with it.

 And, in the very moment when she felt the prick, she fell down upon the bed that stood there, and lay in a deep sleep. And this sleep extended over the whole palace, the king and queen who had just come home, and had entered the great hall, began to go to sleep, and the whole of the court with them. The horses, too, went to sleep in the stable, the dogs in the yard, the pigeons upon the roof, the flies on the wall, even the fire that was flaming on the hearth became quiet and slept, the roast meat left off frizzling, and the cook, who was just going to pull the hair of the scullery boy, because he had forgotten something, let him go, and went to sleep. And the wind fell, and on the trees before the castle not a leaf moved again.

 But round about the castle there began to grow a hedge of thorns, which every year became higher, and at last grew close up round the castle and all over it, so that there was nothing of it to be seen, not even the flag upon the roof. But the story of the beautiful sleeping Briar Rose, for so the princess was named, went about the country, so that from time to time kings' sons came and tried to get through the thorny hedge into the castle. But they found it impossible, for the thorns held fast together, as if they had hands, and the youths were caught in them, could not get loose again, and died a miserable death.

After long, long years a king's son came again to that country, and heard an old man talking about the thorn hedge, and that a castle was said to stand behind it in which a wonderfully beautiful princess, named Briar Rose, had been asleep for a hundred years, and that the king and queen and the whole court were asleep likewise. He had heard, too, from his grandfather, that many kings, sons had already come, and had tried to get through the thorny hedge, but they had remained sticking fast in it, and had died a pitiful death.

Then the youth said, "I am not afraid, I will go and see the beautiful Briar Rose." The good old man might dissuade him as he would, he did not listen to his words.

  But by this time the hundred years had just passed, and the day had come when Briar Rose was to awake again. When the king's son came near to the thorn hedge, it was nothing but large and beautiful flowers, which parted from each other of their own accord, and let him pass unhurt, then they closed again behind him like a hedge. In the castle yard he saw the horses and the spotted hounds lying asleep, on the roof sat the pigeons with their heads under their wings. And when he entered the house, the flies were asleep upon the wall, the cook in the kitchen was still holding out his hand to seize the boy, and the maid was sitting by the black hen which she was going to pluck.

He went on farther, and in the great hall he saw the whole of the court lying asleep, and up by the throne lay the king and queen. Then he went on still farther, and all was so quiet that a breath could be heard, and at last he came to the tower, and opened the door into the little room where Briar Rose was sleeping.

 

 There she lay, so beautiful that he could not turn his eyes away, and he stooped down and gave her a kiss. But as soon as he kissed her, Briar Rose opened her eyes and awoke, and looked at him quite sweetly.

 Then they went down together, and the king awoke, and the queen, and the whole court, and looked at each other in great astonishment. And the horses in the courtyard stood up and shook themselves, the hounds jumped up and wagged their tails, the pigeons upon the roof pulled out their heads from under their wings, looked round, and flew into the open country, the flies on the wall crept again, the fire in the kitchen burned up and flickered and cooked the meat, the joint began to turn and sizzle again, and the cook gave the boy such a box on the ear that he screamed, and the maid finished plucking the fowl.

And then the marriage of the king's son with Briar Rose was celebrated with all splendor, and they lived contented to the end of their days. 

http://www.kidsgen.com/fables_and_fairytales/sleeping_beauty.htm

Η Ωραία Κοιμωμένη 

Πριν πολλά πολλά χρόνια ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα που ήταν δυστυχισμένοι γιατί δεν είχαν παιδιά. Μια μέρα, ενώ η βασίλισσα έπαιρνε το μπάνιο της, ένας βάτραχος βγήκε από το νερό, πήδηξε έξω από την μπανιέρα και της είπε "Η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί. Σε ένα χρόνο θα έχεις μια κόρη."

Ο βάτραχος έλεγε αλήθεια και πριν περάσει ένας χρόνος, η βασίλισσα γέννησε ένα κοριτσάκι που ήταν τόσο όμορφο που ο βασιλιάς από τη χαρά του διοργάνωσε μια μεγάλη γιορτή. Καλεσμένοι ήταν η οικογένεια του, φίλοι, γνωστοί μα και οι σοφές γυναίκες που θα ήταν καλές με τη μικρούλα και θα της έδιναν την ευχή τους. Υπήρχαν δεκατρείς στο βασίλειό του μα τα χρυσά πιάτα του σερβίτσιου ήταν δώδεκα κι έτσι μία από αυτές θα έμενε στο σπίτι της.

Η γιορτή έγινε με όλες τις βασιλικές τιμές και όταν τελείωσε, οι σοφές γυναίκες έδωσαν τα δώρα τους στη μικρή. Κάποια της έδωσε αρετή, μια άλλη ομορφιά κι έτσι ως το τέλος της είχαν δώσει όλα όσα κάποιος μπορεί να ευχηθεί.

Όταν τελείωσε η ενδέκατη την ευχή της, μπήκε ξαφνικά η δέκατη τρίτη. Ήθελε να εκδικηθεί που δεν την είχαν καλέσει κι έτσι χωρίς να μιλήσει η να κοιτάξει κανένα είπε με τσιριχτή φωνή "Η κόρη του βασιλιά όταν θα γίνει δεκαπέντε χρονών θα τρυπήσει το χέρι της σε ένα αδράχτι και θα πεθάνει." Και χωρίς να πει κάτι άλλο γύρισε και έφυγε.

Όλοι είχαν σοκαριστεί. Η δωδέκατη γυναίκα όμως που δεν είχε δώσει ακόμα την ευχή της, πλησίασε, και καθώς δεν μπορούσε να πάρει πίσω την κατάρα, την έκανε λίγο καλύτερη λέγοντας πως δεν θα πέθαινε απλά θα έπεφτε σε βαθύ ύπνο για εκατό χρόνια.

Ο βασιλιάς που ήθελε να προστατεύσει την κόρη του από αυτή την κατάρα, έδωσε διαταγή να καεί το κάθε αδράχτι που υπήρχε στο βασίλειο. Εντωμεταξύ οι ευχές των γυναικών είχαν πραγματοποιηθεί και η νεαρή κοπέλα ήταν όμορφη, σεμνή, με καλούς τρόπους και τόσο σοφή που όποιος την έβλεπε αμέσως την αγαπούσε.

Την ημέρα που γινόταν δεκαπέντε χρονών, ο βασιλιάς και η βασίλισσα έλειπαν κι έμεινε μόνη στο παλάτι. Έτσι άρχισε να γυρίζει σε όλα τα δωμάτια, να μπαίνει και να βγαίνει όπως τόσο της άρεζε και στο τέλος βρέθηκε σε ένα παλιό πύργο. Ανέβηκε το στενό διάδρομο με τις σκάλες και μπροστά της είδε μια μικρή πόρτα. Ένα σκουριασμένο κλειδί ήταν πάνω κι όταν το γύρισε η πόρτα άνοιξε και είδε ένα μικρό δωματιάκι και στη μέση μια γριούλα να υφαίνει με το αδράχτι της.

"Καλημέρα" είπε η πριγκίπισσα "τι κάνεις εδώ;"

"Υφαίνω" είπε η γριά και κούνησε το κεφάλι της.

"Τι είναι αυτό που στριφογυρίζει τόσο ωραία;" ρώτησε το κορίτσι και πήρε το αδράχτι για να κάνει το ίδιο, μα μόλις το άγγιξε η κατάρα εκπληρώθηκε και τσίμπησε το χέρι της.

Μόλις ένιωσε το τσίμπημα, έπεσε στο κρεβάτι που ήταν δίπλα της και κοιμήθηκε βαθιά. Μαζί της κοιμήθηκε και όλο το παλάτι. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα που είχαν επιστρέψει, και μαζί τους όλο το βασίλειο. Τα άλογα στο στάβλο, τα σκυλιά στην αυλή, τα περιστέρια στη σκεπή, οι μύγες στον τοίχο, ακόμα και η φωτιά που έκαιγε έσβησε, και το κρέας σταμάτησε να βράζει στην κουζίνα, και ο μάγειρας που είχε πιάσει απ΄το μαλλί το βοηθό του, τον άφησε και κοιμήθηκε κι αυτός. Ακόμα κι ο αέρας σταμάτησε, και τα φύλλα των δέντρων μπροστά στο παλάτι δεν κουνήθηκαν ποτέ πια.

Γύρω από το παλάτι άρχισε να μεγαλώνει ένας μεγάλος φράχτης από αγκάθια που κάθε χρόνο γινόταν μεγαλύτερος ώσπου στο τέλος έγινε τόσο μεγάλος που τυλιξε όλο το παλάτι που δεν μπορούσες να δεις ούτε τη σημαία στο πιο ψηλό σημείο του. Η ιστορία του αγκάθινου τριαντάφυλλου όμως έγινε γνωστή, έτσι είχαν ονομάσει την πριγκίπισσα, και από καιρό σε καιρό πολλοί πρίγκηπες είχαν προσπαθήσει να κόψουν τα αγκάθια και να περάσουν μέσα στο παλάτι. Αυτό όμως ήταν αδύνατο γιατί τα αγκάθια τους φυλάκιζαν και έβρισκαν ένα τραγικό θάνατο.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια, ο γιος κάποιου βασιλιά έφτασε στη χώρα και άκουσε από ένα γέρο την ιστορία με τον αγκάθινο φράχτη και το βασίλειο που κρυβόταν πίσω του και την πανέμορφη πριγκίπισσα που την έλεγαν αγκάθινο τριαντάφυλλο, και πως κοιμόταν όλα αυτά τα χρόνια όπως και όλο το υπόλοιπο βασίλειο. Είχε ακούσει από τον παππού του πως πολλοί είχαν προσπαθήσει να περάσουν το φράχτη μα δεν τα είχαν καταφέρει.
Τότε ο νεαρός είπε "Δε φοβάμαι, θα πάω να βρω αυτό το αγκάθινο τριαντάφυλλο." Ο γέρος προσπάθησε να του αλλάξει γνώμη αλλά δεν τα κατάφερε.
Τα εκατό χρόνια είχαν περάσει και η μέρα που η πριγκίπισσα θα ξυπνούσε είχε έρθει. Όταν ο πρίγκηπας έφτασε στο φράχτη, αντί για αγκάθια είδε λουλούδια που όταν πλησίασε του άνοιξαν δρόμο να περάσει και μετά ξαναέκλεισαν το πέρασμα. Όταν μπήκε είδε να κοιμούνται στην αυλή τα άλογα και τα σκυλιά, τα πουλιά στη σκεπή με τα κεφάλια κάτω από τις φτερούγες τους κι όταν μπήκε στο παλάτι, είδε τις μύγες να κοιμούνται πάνω στον τοίχο, τον μάγειρα στην κουζίνα με το χέρι απλωμένο ακόμα για να πιάσει το βοηθό του και την υπηρέτρια καθισμένη σε μια καρέκλα έτοιμη να βγάλει τα φτερά μιας κότας.
Προχώρησε κι όταν έφτασε σε μια μεγάλη αίθουσα είδε όλο το βασιλικό συμβούλιο να κοιμάται όπως και το βασιλιά με τη βασίλισσα στους θρόνους τους. Προχώρησε κι άλλο και είχε τόση ησυχία που όταν έπαιρνε ανάσα ακουγόταν. Τελικά έφτασε στον πύργο κι άνοιξε την πόρτα του μικρού δωματίου που μέσα κοιμόταν η πριγκίπισσα.
Ήταν τόσο όμορφη έτσι όπως κοιμόταν που δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της, απλά έσκυψε και τη φιλήσε. Μόλις έγινε αυτό, η πριγκίπισσα άνοιξε τα μάτια της, ξύπνησε και τον κοίταξε γλυκά.
Κατέβηκαν μαζί από τον πύργο, κι έτσι ο βασιλιάς ξύπνησε, κι ύστερα και η βασίλισσα, και όλο το βασιλικό συμβούλιο που κοιτούσε ο ένας τον άλλο με μεγάλη έκπληξη. Τα άλογα στην αυλή σηκώθηκαν και τινάχτηκαν, σηκώθηκαν και τα σκυλιά και κούνησαν τις ουρές τους, τα πουλιά έβγαλαν τα κεφάλια από τις φτερούγες τους, κοίταξαν γύρω τους και πέταξαν μακριά, οι μύγες σύρθηκαν στον τοίχο και πάλι, η φωτιά στην κουζίνα άναψε και άρχισε να βράζει το κρέας, ο μάγειρας έδωσε τελικά την καρπαζιά στο βοηθό του και η υπηρέτρια έβγαλε τα φτερά της κότας.
Ο γάμος της πριγκίπισσας με τον πρίγκηπα έγινε με όλες τις τιμές και έζησαν ευτυχισμένοι μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Cinderella

Once upon a time there lived a young pretty girl. Her mother was dead and her father had married a widow with two daughters. Her stepmother didn't like her and scolded her always. She only loved and cared for her own daughters. For this reason Cinderella always lived unhappily. 

Her step mother never gave her good clothes to wear, good food to eat and any time for rest. Her life was very miserable. She worked hard all day. Only in the evening she was allowed to sit near the cinders, for a while. That’s why everybody called her Cinderella.

One fine morning, an announcement was made in the town. It was about the ball dance to be held in the palace. The step mother and her daughters became very excited for the ball dance. They purchased new gowns, new shoes and new jewelries for the function. When Cinderella heard about it she also wanted to go there but she didn’t have the guts to ask her stepmother.

She went back to her room and started crying on her destiny. She was missing her mother very much when suddenly a fairy appeared in front of her. Don't worry Cinderella, said the fairy. I know you want to go to the ball dance. And so you shall... But how can I, asked Cinderella. 

The fairy smiled. With a flick of her magic stick Cinderella found herself wearing the most beautiful dress she had ever seen with lovely shoes and jewelries. The fairy also brought a sparkling coach for Cinderella to reach the palace. Cinderella could hardly believe her eyes. She was very happy. Cinderella thanked the fairy and went towards the palace.

When she entered the palace she was very surprised to see it so beautifully decorated. She met people around, danced and enjoyed a lot at the ball. Soon the prince and the king entered the hall. Everyone stopped dancing. They wanted to meet the prince, but... but the prince was finding someone else in the huge crowd. He was finding his princess of dreams. He saw Cinderella standing far off near the stairs; the prince went towards Cinderella and offered her to dance with him. Both of then danced together for a long time. It seemed as if the prince was in love with Cinderella. 

Now it was half night, Cinderella had to return back home before her stepmother and sisters returned. She remembered what the fairy had said, and without a word of goodbye she slipped from the Prince’s arms and ran down the steps. As she ran she lost one of her shoes, but not for a moment did she dream of stopping to pick it up!

The Prince who was now madly in love with her picked up the shoe and asked his ministers to go and search for the girl. "I will never be content until I find her!"

So the ministers tried the slipper on the foot of every girl in the town but were not successful. When they reached Cinderella’s home, her sisters too tried to wear the shoe but unluckily they failed. The shoe didn’t fit anyone of them. Cinderella was standing nearby, the ministers asked her to try the shoe as well. Her sisters laughed at this. When Cinderella wore the shoe it fitted perfectly.

Everyone was surprised to see that. The prince also reached there, he was happy to find his dream girl. He took Cinderella to his palace and soon they got married.

Cinderella begins a happy life with the prince..

http://www.shemrock.com/Cinderella.htm


Η Σταχτοπούτα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα. Η μητέρα της είχε πεθάνει και ο πατέρας της είχε ξαναπαντρευτεί μία χήρα που είχε δύο κόρες. Η μητριά της λοιπόν δεν τη συμπαθούσε καθόλου και τη μάλωνε συνεχώς. Αγαπούσε και νοιαζόταν μόνο τις δυο τις κόρες. Γι' αυτό το λογό η Σταχτοπούτα ζούσε μια δυστυχισμένη ζωή.
Η μητριά της δεν της έδινε ποτέ καινούρια ρούχα, ούτε από το καλό φαγητό και δεν την άφηνε ποτέ να ξεκουραστεί. Δούλευε σκληρά όλη τη μέρα. Μόνο όταν βράδιαζε της επέτρεπε να καθίσει δίπλα στις στάχτες και γι' αυτό το λόγο τη φωνάζανε και Σταχτοπούτα.
Ένα ωραίο πρωινό, βγήκε μία ανακοίνωση στην πόλη για το χoρό που θα γινόταν στο παλάτι. Η μητριά και οι κόρες της ενθουσιάστηκαν πολύ γι' αυτό. Αγόρασαν καινούρια φορέματα, καινούρια παπούτσια και κοσμήματα για το χορό. Όταν το άκουσε η Σταχτοπούτα, ήθελε να πάει κι εκείνη αλλά δεν έβρισκε το θάρρος να το ζητήσει από τη μητριά της.
Έτσι, γύρισε στο δωμάτιο της και άρχισε να κλαίει για τη μοίρα της. Πάνω που άρχισε να της λείπει η μητέρα της, εμφανίστηκε μπροστά της μία νεράιδα. "Μη στενοχωριέσαι Σταχτοπούτα" της είπε "ξέρω ότι θέλεις να πας στο χορό και θα το κάνεις." 
"Μα πως θα γίνει αυτό;" ρώτησε η Σταχτοπούτα.
Η νεράιδα χαμογέλασε. Με μια κίνηση του μαγικού της ραβδιού η Σταχτοπούτα φορούσε το πιο όμορφο φόρεμα, τα πιο ωραία παπούτσια και τα πιο ωραία κοσμήματα που είχε δει ποτέ. Η νεράιδα μάλιστα της έδωσε και μια αστραφτερή άμαξα για να πάει με αυτή στο παλάτι. Η Σταχτοπούτα δεν πίστευσε στα μάτια της. Ήταν πολύ ευτυχισμένη. Χαιρέτισε λοιπόν τη νεράιδα και ξεκίνησε για το παλάτι. 
Μόλις το αντίκρισε έμεινε έκθαμβη από το πόσο ωραία ήταν διακοσμημένο. Γνώρισε αρκετό κόσμο, χόρεψε και διασκέδασε. Κάποια στιγμή ο βασιλιάς και ο γιός του μπήκανε στην αίθουσα του χορού. Όλοι σταμάτησαν να χορεύουν γιατί ήθελαν να γνωρίσουν τον πρίγκηπα. Εκείνος όμως είχε μάτια μόνο για μία μέσα σε όλο το πλήθος. Είχε βρει την πριγκίπισσα των ονείρων του. Είδε τη Σταχτοπούτα να στέκεται πέρα μακριά, κοντά στις σκάλες. Ο πρίγκηπας την πλησίασε και της ζήτησε να χορέψουν. Δε σταμάτησαν να χορεύουν όλο το βράδυ και ήταν ολοφάνερο πως ο πρίγκηπας την είχε ερωτευτεί.
Κόντευαν πια μεσάνυχτα και η Σταχτοπούτα έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι της πριν επιστρέψουν η μητριά και οι αδερφές της. Θυμήθηκε τι της είχε πει η νεράιδα και δίχως να πει αντίο βγήκε από την αγκαλιά του πρίγκηπα και άρχισε να κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες. Έτσι όπως έτρεχε της έφυγε το ένα της γοβάκι αλλά δεν είχε χρόνο να σταματήσει και να το πάρει.
Ο πρίγκηπας, που ήταν πλέον πολύ ερωτευμένος μαζί της, το μάζεψε και διέταξε τους υπηρέτες του να πάνε να τη βρούνε. "Δε θα ησυχάσω ποτέ αν δεν τη βρω" είπε.
Οι υπηρέτες το δοκίμασαν στα πόδια του κάθε κοριτσιού της πόλης μα δε στάθηκαν τυχεροί. Όταν έφτασαν και στο σπίτι της Σταχτοπούτας, το δοκίμασαν και οι αδερφές τις μα και αυτές ατύχησαν. Το γοβάκι δεν ταίριαζε σε καμία. Οι υπηρέτες που είδαν τη Σταχτοπούτα να στεκέται σε μια άκρη της ζήτησαν να το δοκιμάσει και αυτή. Οι αδερφές τις άρχισαν να γελάνε. Όταν όμως το έβαλε, της ταίριαζε απόλυτα. Όλοι κοίταζαν με μεγάλη έκπληξη. Όταν το έμαθε ο πρίγκηπας πήγε κι αυτός εκεί και ήταν τόσο χαρούμενος που βρήκε την κοπέλα των ονείρων του. Την πήρε λοιπόν στο παλάτι και πολύ σύντομα έγινε και ο γάμος τους.
Έτσι η Σταχτοπούτα άρχισε να ζει πλέον ευτυχισμένη..

Brothers Grimm Little Red Riding Hood

Once upon a time there was a dear little girl who was loved by everyone who looked at her, but most of all by her grandmother, and there was nothing that she would not have given to the child. Once she gave her a little riding hood of red velvet, which suited her so well that she would never wear anything else; so she was always called 'Little Red Riding Hood.'

    One day her mother said to her: 'Come, Little Red Riding Hood, here is a piece of cake and a bottle of wine; take them to your grandmother, she is ill and weak, and they will do her good. Set out before it gets hot, and when you are going, walk nicely and quietly and do not run off the path, or you may fall and break the bottle, and then your grandmother will get nothing; and when you go into her room, don't forget to say, "Good morning", and don't peep into every corner before you do it.' 

 
'I will take great care,' said Little Red Riding Hood to her mother, and gave her hand on it.

     The grandmother lived out in the wood, half a league from the village, and just as Little Red Riding Hood entered the wood, a wolf met her. Red Riding Hood did not know what a wicked creature he was, and was not at all afraid of him. 

 
'Good day, Little Red Riding Hood,' said he.

     'Thank you kindly, wolf.'

     'Whither away so early, Little Red Riding Hood?'

     'To my grandmother's.'

     'What have you got in your apron?'

     'Cake and wine; yesterday was baking-day, so poor sick grandmother is to have something good, to make her stronger.'

     'Where does your grandmother live, Little Red Riding Hood?'

     'A good quarter of a league farther on in the wood; her house stands under the three large oak-trees, the nut-trees are just below; you surely must know it,' replied Little Red Riding Hood. 

The wolf thought to himself: 'What a tender young creature! what a nice plump mouthful - she will be better to eat than the old woman. I must act craftily, so as to catch both.' 

  So he walked for a short time by the side of Little Red Riding Hood, and then he said: 'See, Little Red Riding Hood, how pretty the flowers are about here - why do you not look round? I believe, too, that you do not hear how sweetly the little birds are singing; you walk gravely along as if you were going to school, while everything else out here in the wood is merry.' 

Little Red Riding Hood raised her eyes, and when she saw the sunbeams dancing here and there through the trees, and pretty flowers growing everywhere, she thought: 'Suppose I take grandmother a fresh nosegay; that would please her too. It is so early in the day that I shall still get there in good time.'

So she ran from the path into the wood to look for flowers. And whenever she had picked one, she fancied that she saw a still prettier one farther on, and ran after it, and so got deeper and deeper into the wood. 
  Meanwhile the wolf ran straight to the grandmother's house and knocked at the door.

     'Who is there?'

     'Little Red Riding Hood,' replied the wolf. 'She is bringing cake and wine; open the door.'

     'Lift the latch,' called out the grandmother, 'I am too weak, and cannot get up.'

     The wolf lifted the latch, the door sprang open, and without saying a word he went straight to the grandmother's bed, and devoured her. Then he put on her clothes, dressed himself in her cap, laid himself in bed and drew the curtains. 

Little Red Riding Hood, however, had been running about picking flowers, and when she had gathered so many that she could carry no more, she remembered her grandmother, and set out on the way to her. 

  She was surprised to find the cottage-door standing open, and when she went into the room, she had such a strange feeling that she said to herself: 'Oh dear! how uneasy I feel today, and at other times I like being with grandmother so much.' She called out: 'Good morning,' but received no answer; so she went to the bed and drew back the curtains. There lay her grandmother with her cap pulled far over her face, and looking very strange. 

'Oh! grandmother,' she said, 'what big ears you have!'

     'All the better to hear you with, my child,' was the reply.

     'But, grandmother, what big eyes you have!' she said.

     'All the better to see you with, my dear.'

     'But, grandmother, what large hands you have!'

     'All the better to hug you with.'

     'Oh! but, grandmother, what a terrible big mouth you have!'

     'All the better to eat you with!' 

And scarcely had the wolf said this, than with one bound he was out of bed and swallowed up Red Riding Hood.

     When the wolf had appeased his appetite, he lay down again in the bed, fell asleep and began to snore very loud.

     The huntsman was just passing the house, and thought to himself: 'How the old woman is snoring! I must just see if she wants anything.' So he went into the room, and when he came to the bed, he saw that the wolf was lying in it. 

'Do I find you here, you old sinner!' said he. 'I have long sought you!' But just as he was going to fire at him, it occurred to him that the wolf might have devoured the grandmother, and that she might still be saved, so he did not fire, but took a pair of scissors, and began to cut open the stomach of the sleeping wolf.
   When he had made two snips, he saw the little red riding hood shining, and then he made two snips more, and the little girl sprang out, crying: 'Ah, how frightened I have been! How dark it was inside the wolf.'

     After that the aged grandmother came out alive also, but scarcely able to breathe. Red Riding Hood, however, quickly fetched great stones with which they filled the wolf's belly, and when he awoke, he wanted to run away, but the stones were so heavy that he collapsed at once, and fell dead. 

Then all three were delighted. The huntsman drew off the wolf's skin and went home with it; the grandmother ate the cake and drank the wine which Red Riding Hood had brought, and revived. But Red Riding Hood thought to herself: 'As long as I live, I will never leave the path by myself to run into the wood, when my mother has forbidden me to do so.' 

It is also related that once, when Red Riding Hood was again taking cakes to the old grandmother, another wolf spoke to her, and tried to entice her from the path. Red Riding Hood, however, was on her guard, and went straight forward on her way, and told her grandmother that she had met the wolf, and that he had said 'good morning' to her, but with such a wicked look in his eyes, that if they had not been on the public road she was certain he would have eaten her up.

     'Well,' said the grandmother, 'we will shut the door, so that he can not come in.'

     Soon afterwards the wolf knocked, and cried: 'Open the door, grandmother, I am Little Red Riding Hood, and am bringing you some cakes.' 

 
But they did not speak, or open the door, so the grey-beard stole twice or thrice round the house, and at last jumped on the roof, intending to wait until Red Riding Hood went home in the evening, and then to steal after her and devour her in the darkness. But the grandmother saw what was in his thoughts. 

In front of the house was a great stone trough, so she said to the child: 'Take the pail, Red Riding Hood; I made some sausages yesterday, so carry the water in which I boiled them to the trough.'      Red Riding Hood carried until the great trough was quite full. Then the smell of the sausages reached the wolf, and he sniffed and peeped down, and at last stretched out his neck so far that he could no longer keep his footing and began to slip, and slipped down from the roof straight into the great trough, and was drowned. But Red Riding Hood went joyously home, and no one ever did anything to harm her again. 

 http://www.eastoftheweb.com/short-stories/UBooks/LittRed.shtml

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που ήταν πολύ αγαπητό σε όλους και πιο πολύ στη γιαγιά του που δεν μπορούσε να του αρνηθεί τίποτα. Κάποτε του είχε χαρίσει μία βελούδινη κάπα που του πήγαινε τόσο πολύ που δεν την έβγαζε από πάνω του. Έτσι αυτό το κοριτσάκι το φωνάζανε Κοκκινοσκουφίτσα.

Μια μέρα τη φώναξε η μαμά της και της είπε, "Κοκκινοσκουφίτσα, εδώ έχω ένα κομμάτι κέικ και ένα μπουκάλι κρασί. Πήγαινέ τα στη γιαγιά σου που είναι άρρωστη και αδύναμη. Θα της κάνει καλό. Ξεκίνα να πας πριν αρχίσει να κάνει ζέστη και στο δρόμο να περπατάς όμορφα και ήρεμα γιατί αν πέσεις και σπάσεις το μπουκάλι τι θα μείνει για τη γιαγιά; Και όταν φτάσεις μην αρχίσεις να τσιρίζεις και μην ξεχάσεις να πεις καλημέρα και μην κοιτάζεις σαν περίεργη τριγύρω σου όταν φτάσεις στο σπίτι της."

"Θα είμαι πολύ προσεχτική" υποσχέθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα στη μαμά της. 

Η γιαγιά της έμενε στο δάσος, σχετικά κοντά στο χωριό. Μόλις  η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο δάσος συνάντησε ένα λύκο. Η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήξερε πόσο κακό πλάσμα ήταν κι έτσι δεν τον φοβόταν.

"Να έχεις μια όμορφη μέρα Κοκκινοσκουφίτσα" είπε ο λύκος.

"Ευχαριστώ ευγενικέ λύκε."

"Που πηγαίνεις τόσο νωρίς Κοκκινοσκουφίτσα;"

"Στη γιαγιά μου."

"Τι έχεις μέσα στην ποδιά σου;"

"Κέικ και κρασί. Το έφτιαξε χτες η μαμά μου και μιας και η γιαγιά είναι άρρωστη, πρέπει να φάει κάτι για να δυναμώσει."

"Και που μένει η γιαγιά σου Κοκκινοσκουφίτσα;"

"Λίγο παρακάτω, στο δάσος. Το σπίτι της είναι κάτω από τις βελανιδιές. Οι καρυδιές είναι λίγο πιο κάτω, σίγουρα το ξέρεις" απάντησε η Κοκκινοσκουφίτσα.

Ο λύκος σκέφτηκε, "Τι τρυφερό μικρό πλασματάκι, τι αφράτη λιχουδιά. Καλύτερα να φάω αυτή παρά τη γιαγιά της. Πρέπει να φανώ έξυπνος και να τις φάω και τις δυο."

Έτσι περπάτησε για λίγο μαζί με την Κοκκινοσκουφίτσα και κάποια στιγμή της είπε, "Δες τι όμορφα που είναι εδώ τα λουλούδια Κοκκινοσκουφίτσα. Γιατί δεν κάνεις μια βόλτα να δεις τριγύρω; Άκου τι όμορφα που κελαηδάνε τα πουλάκια. Περπατάς σοβαρή σοβαρή λες και πηγαίνεις στο σχολείο ενώ γύρω σου είναι χαρά Θεού."

Η Κοκκινοσκουφίτσα σήκωσε τα μάτια της και μόλις είδε τις ηλιαχτίδες να παίζουν στα φύλλα των δέντρων και τα λουλούδια ολόγυρά της σκέφτηκε, "Θα μαζέψω λουλούδια και θα φτιάξω ένα μπουκέτο για τη γιαγιά. Είναι ακόμα νωρίς και θα φτάσω στην ώρα μου."

Έτσι, βγήκε από το μονοπάτι και μπήκε στο δάσος να μαζέψει λουλούδια. Μόλις έκοβε ένα, έβλεπε ακόμα ένα ωραιότερο πιο κάτω κι έτρεχε να το κόψει μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος.

Εντωμεταξύ ο λύκος έτρεξε στο σπίτι της γιαγιάς και χτύπησε την πόρτα.

"Ποιος είναι;"

" Η Κοκκινοσκουφίτσα" απάντησε ο λύκος "σου έφερα κέικ και κρασί, άνοιξε την πόρτα."

"Σήκωσε το σύρτη" είπε η γιαγιά "είμαι πολύ αδύναμη και δεν μπορώ να σηκωθώ."

Ο λύκος σήκωσε το σύρτη, η πόρτα άνοιξε διάπλατα και χωρίς να πει λέξη πήγε προς το κρεβάτι της γιαγιάς και την καταβρόχθισε. Μετά έβαλε τα ρούχα της, το καπέλο της, έκλεισε τις κουρτίνες και ξάπλωσε στο κρεβάτι της.

Η Κοκκινοσκουφίτσα εντωμεταξύ, είχε μαζέψει τόσα λουλούδια που δεν μπορούσε να κουβαλήσει άλλα και μόνο τότε θυμήθηκε ότι πρέπει να πάει στη γιαγιά της. Έτσι, συνέχισε το δρόμο της.

Ξαφνιάστηκε όταν βρήκε την πόρτα του σπιτιού ορθάνοιχτη. Μόλις μπήκε στο σπίτι είχε ένα παράξενο προαίσθημα και σκέφτηκε, "Είμαι πολύ ανήσυχη σήμερα ενώ άλλες φορές θέλω πάρα πολύ να βρεθώ με τη γιαγιά." "Καλημέρα" φώναξε αλλά δεν πήρε απάντηση. Πήγε στο κρεβάτι και άνοιξε τις κουρτίνες. Η γιαγιά της ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και το καπέλο της κάλυπτε το πρόσωπό της. Έμοιαζε πολύ παράξενη.

"Γιαγιά" είπε "τι μεγάλα αυτιά που έχεις."

"Για να σε ακούω καλύτερα παιδί μου" ήταν η απάντηση.

"Γιαγιά τι μεγάλα μάτια που έχεις."

"Για να σε βλέπω καλύτερα μικρή μου."

"Γιαγιά τι μεγάλα χέρια που έχεις."

"Για να σε αγκαλιάζω καλύτερα."

"Γιαγιά τι μεγάλο και απαίσιο στόμα έχεις!"

"Για να σε φάω καλύτερα!"

Και μόλις το είπε αυτό, με ένα πήδημα βρέθηκε έξω από το κρεβάτι και κατάπιε την Κοκκινοσκουφίτσα.

Όταν ο λύκος χόρτασε, ξάπλωσε και πάλι στο κρεβάτι, κοιμήθηκε και άρχισε να ροχαλίζει δυνατά.

Ο κυνηγός που περνούσε από έξω αναρωτήθηκε, "Τι δυνατά που ροχαλίζει αυτή η γυναίκα! Πρέπει να να δω μήπως χρειάζεται κάτι." Έτσι μπήκε στο σπίτι και είδε το λύκο να κοιμάται στο κρεβάτι της.

"Ξανασυναντιόμαστε παλιόφιλε" είπε "είχα καιρό να σε δω!" Μα μόλις πήγε να τον πυροβολήσει σκέφτηκε οτι μπορεί ο λύκος να είχε φάει τη γιαγιά κι ότι ίσως μπορούσε ακόμα να τη σώσει. Έτσι δεν πυροβόλησε αλλά πήρε ένα ψαλίδι και άρχισε να κόβει την κοιλιά του λύκου.

Μετά από δύο ψαλιδιές είδε την Κοκκινοσκουφίτσα. Μετά από άλλες δύο η μικρούλα πετάχτηκε έξω κλαίγοντας. "Τρόμαξα τόσο πολύ! Ήταν τόσο σκοτεινά στην κοιλιά του λύκου!"

Μετά την Κοκκινοσκουφίτσα σειρά είχε η γιαγιά που μόλις και μπορούσε να αναπνεύσει. Η Κοκκινοσκουφίτσα έτρεξε να μαζέψει μεγάλες πέτρες και με αυτές γεμίσανε την κοιλιά του λύκου. Όταν ο λύκος  ξύπνησε ήθελε να τρέξει αλλά ήταν τόσο βαρύς που έπεσε από το κρεβάτι και σκοτώθηκε.

 Τότε και οι τρεις τους πέταξαν από χαρά. Ο κυνηγός έβγαλε το δέρμα του λύκου και το πήρε μαζί του. Η γιαγιά έφαγε και ήπιε αυτά που της είχε πάει η Κοκκινοσκουφίτσα και έγινε καλά. Η Κοκκινοσκουφίτσα τότε σκέφτηκε, "Απο δω και πέρα δε θα ξαναβγώ από το μονοπάτι για να μπω στο δάσος  όταν είμαι μόνη μου. Ειδικά όταν η μαμά μου μου το έχει απαγορεύσει."

Λένε, πως μια άλλη φορά όταν η Κοκκινοσκουφίτσα πήγαινε πάλι φαγητό στη γιαγιά της, την πλησίασε ένας άλλος λύκος και προσπάθησε να τη βγάλει από το μονοπάτι αλλά η Κοκκινοσκουφίτσα είχε πάρει το μάθημά της και συνέχισε το δρόμο της. Όταν έφτασε στο σπίτι της γιαγιάς της, της είπε για το λύκο, ότι της είχε πει καλημέρα αλλά με ένα τόσο μοχθηρό βλέμμα, που ήταν σιγούρη πως αν δεν βρίσκονταν σε δημόσιο χώρο θα την είχε φάει.

"Λοιπόν" είπε η γιαγιά "θα κλειδώσουμε την πόρτα για να μην μπορεί να μπει."

Μετά από λίγο, ο λύκος χτύπησε την πόρτα και είπε, "Άνοιξέ μου γιαγιά, είμαι η Κοκκινοσκουφίτσα και σου φέρνω φαγητό."

Κανείς δεν απάντησε κι έτσι ο λύκος άρχισε να γυροφέρνει το σπίτι και στο τέλος ανέβηκε στη σκεπή με σκοπό να περιμένει την Κοκκινοσκουφίτσα να πάει σπίτι, να την ακολουθήσει και να τη φάει μέσα στο σκοτάδι. Η γιαγιά όμως είχε καταλάβει τι ήθελε να κάνει ο λύκος.

Μπροστά στο σπίτι υπήρχε μια πέτρινη ποτίστρα κι έτσι είπε στην Κοκκινοσκουφίτσα, "Έφτιαξα μερικά λουκάνικα χτες. Πάρε τον κουβά με το νερό που τα έβρασα και πήγαινέ τον στην ποτίστρα."

Η Κοκκινοσκουφίτσα το άδειάσε και μόλις η μυρωδιά από τα λουκάνικα έφτασε στο λύκο, άρχισε να μυρίζει και να κοιτάζει κάτω και στο τέλος τεντώθηκε τόσο πολύ που έχασε την ισορροπία του και άρχισε να γλιστράει κι έτσι βρέθηκε μέσα στην ποτίστρα όπου και πνίγηκε. Η Κοκκινοσκουφίτσα από την άλλη πήγε χαρούμενη στο σπίτι της και από τότε δεν την ξαναπείραξε κανείς.

Rapunzel

A long time ago, a husband and wife lived happily in a cottage at the edge of a wood. But one day the wife fell ill. She could eat nothing and grew thinner and thinner. The only thing that could cure her, she believed, was a strange herb that grew in the beautiful garden next to their cottage. She begged her husband to find a way into the garden and steal some of this herb, which was called rapunzel.

Now this garden belonged to a wicked witch, who used it to grow herbs for her spells. 

One day she caught the husband creeping into her garden. When he told her what he had come for the witch gave him some rapunzel, but she made him promise to give her their first-born child in return. The husband agreed, thinking that the witch would soon forget the promise. He took the rapunzel back to his wife, who felt better as soon as she had eaten it.

A year later, a baby girl was born and the witch did come and take her away. She told the couple they would be able to see their daughter in the garden behind their house. Over the years they were able to watch her grow up into a beautiful child, with long fair hair. The witch called her Rapunzel after the plant her father had come to take.

When she was twelve years old, the witch decided to lock Rapunzel up in a high tower in case she tried to run away. The tower had no door or staircase, but Rapunzel was quite happy up there as she could sit at the window watching the life of the forest and talking to the birds. Yet sometimes she would sigh, for she longed to be back in the beautiful garden where she could run and skip in the sunshine. Then she would sing to cheer herself up.

 Each day, the witch came to see her, bringing fresh food. She would stand at the bottom of the tower and call out,

"Rapunzel, Rapunzel, let down your long hair."

 Rapunzel, whose long golden hair was plaited, would twist it round one of the bars and drop it out of the window, and the witch would climb up it. When she left, Rapunzel would let down her golden hair again, and the witch would slide nimbly down to the ground. One day, the king's son was riding through the forest when he heard Rapunzel singing. Mystified, he rode to the tower, but could see no door, so could not understand how anyone could be there. He decided to stay and watch the tower and listen to the singing. After a while the witch came along and the prince watched her carefully. ° his amazement, as she called out,

"Rapunzel, Rapunzel, let down your long hair," a long golden plait of hair fell almost to the ground.

The prince saw the witch climb up the hair and disappear through the window, and he made up his mind he would wait until she had gone and see if he could do the same.

So after the witch had gone, he stood where the witch had been and called,

"Rapunzel, Rapunzel, let down your long hair."

When the golden plait came tumbling down, he climbed up as the witch had done and found to his astonishment the most beautiful girl he had ever seen. They talked for a long time and then the prince left, promising to come again. Rapunzel looked forward to his visits, for she had been lonely. He told her all about the world outside her tower, and they fell deeply in love.

 One day Rapunzel said to the witch " Why is it when you climb up my hair you are so heavy? The handsome prince who comes is much lighter than you." 

At this, the witch flew into a rage and took Rapunzel out of the tower and led her into the forest to a lonely spot and told her she must stay there without food or shelter. The witch cut off Rapunzel's hair and then hurried back to the tower with the long plait of golden hair.

That evening when the prince came by, he called out as usual,

"Rapunzel, Rapunzel, let down your long hair."

The witch, who had secured the plait of golden hair inside the window, threw it down. The prince climbed up eagerly, only to be confronted with the wicked witch. "Aha," she cackled, "so you are the visitor who has been coming to see my little Rapunzel. I will make sure you won't see her again," and she tried to scratch out his eyes.

 The prince jumped out of the high window, but was not killed for he landed in a clump of thorny bushes. His face, however, was badly scratched and his eyes hurt so that he could not see, and he stumbled off blindly into the forest.

After several days of wandering and suffering, he heard a voice singing.

 

 Following the sound, he drew closer and realized he had found Rapunzel, who was singing as she worked to make a home for herself in the forest. He ran towards her, calling her name, and she came and kissed him. As she did so, his eyes were healed and he could see agan.The prince took Rapunzel to his father's palace. where he told his story. Rapunzel was reunited with her parents who were overjoyed to see their daughter again. and a proclamation was made banning the witch from the kingdom. Then a grand wedding took place. Rapunzel married the prince and lived with him for many years. As for the witch. she was never seen again.

http://www.childrenstory.info/childrenstories/rapunzel.html

Ραπουνζέλ

Πριν πολύ πολύ καιρό, ένα ευτυχισμένο αντρόγυνο ζούσε στο σπιτάκι του που βρισκόταν στην άκρη του δάσους. Κάποια μέρα όμως η γυναίκα αρρώστησε. Δεν μπορούσε να φάει κι αδυνάτιζε όλο και πιο πολύ. Πίστευε πως το μόνο που μπορούσε να την κάνει καλά ήταν ένα παράξενο βότανο που μεγάλωνε στον πανέμορφο κήπο δίπλα από το σπίτι τους. Παρακάλεσε λοιπόν τον άντρα της να βρει ένα τρόπο να τρυπώσει στον κήπο και να κλέψει μερικές ρίζες από αυτό το βότανο που το έλεγαν ραπουνζέλ.

Αυτός ο κήπος ήταν  μιας κακιάς μάγισσας κι εκεί μεγάλωνε βότανα για τα μαγικά της ξόρκια. Μια μέρα έπιασε τον άντρα να μπαίνει στον κήπο της. Όταν της είπε το λόγο, η μάγισσα του έδωσε το βότανο αλλά του ζήτησε να της υποσχεθεί πως σαν αντάλλαγμα, αυτός και η γυναίκα του θα της έδιναν το πρώτο τους παιδί. Ο άντρας δέχτηκε πιστεύοντας πως η μάγισσα θα το ξεχνούσε με τον καιρό. Πήγε λοιπόν το βότανο στη γυναίκα του κι εκείνη μόλις το έφαγε ένιωσε αμέσως καλά.

Ένα χρόνο μετά γέννησε ένα μικρό κοριτσάκι κι έτσι η μάγισσα πήγε να το πάρει. Τους είπε πως θα μπορούσαν να τη βλέπουν από τον κήπο που είχανε πίσω από το σπίτι τους. Έτσι καθώς τα χρόνια περνούσαν έβλεπαν το μωρό τους να μεγαλώνει και να γίνεται ένα όμορφο κοριτσάκι με μακριά ξανθά μαλλιά. Η μάγισσα την είχε ονομάσει Ραπουνζέλ όπως και το βότανο που είχε πάρει ο πατέρας της από τον κήπο.

Όταν έγινε δώδεκα χρονών, η μάγισσα αποφάσισε να κλειδώσει τη Ραπουνζέλ σε έναν ψηλό πύργο ώστε να μην μπορεί να φύγει ποτέ.

Ο πύργος δεν είχε πόρτα, ούτε και σκάλες αλλά η Ραπουνζέλ ήταν ευτυχισμένη εκεί βλέποντας από το παράθυρό της, τη ζωή στο δάσος και  μιλώντας στα πουλιά. Κάποιες φορές όμως αναστέναζε γιατί της έλειπε ο ομόρφος κήπος όπου μπορούσε να τρέξει και να χοροπηδήσει στο φως του ήλίου. Για να νιώσει καλύτερα λοιπόν άρχιζε να τραγουδάει.

Κάθε μέρα η μάγισσα πήγαινε να τη δει. Της πήγαινε και φαγητό. Στεκόταν λοιπόν δίπλα στον πύργο και φώναζε.

"Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε τα μακριά μαλλιά σου."

 Τα μακριά, χρυσαφένια μαλλιά της Ραπουνζέλ ήταν πλεγμένα κι έτσι τα τύλιγε σε μία μπάρα και τα έριχνε από το παράθυρο για να ανέβει η μάγισσα. Όταν η μάγισσα ήθελε να φύγει, με τον ίδιο τρόπο η Ραπουνζέλ έριχνε πάλι τα μαλλιά της από το παράθυρο και η μάγισσα γλυστρούσε με ευκολία μέχρι το έδαφος. 

Μια μέρα ο γιος του βασιλιά έκανε βόλτα στο δάσος με το άλογό του όταν άκουσε τη Ραπουνζέλ να τραγουδάει. Μαγεμένος πήγε προς τον πύργο αλλά δεν είδε πουθενά πόρτα και δεν μπορούσε να καταλάβει πως κάποιος μπορούσε να βρίσκεται εκεί πάνω. Αποφάσισε να κάτσει να ακούσει το τραγούδι βλέποντας τον πύργο. Μετά από λίγο ήρθε η μάγισσα και ο πρίγκηπας την παρακολούθησε προσεχτικά. Ξαφνιάστηκε όταν την άκουσε να φωνάζει.

"Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε τα μακριά μαλλιά σου." Μια μακριά πλεξούδα φάνηκε από το παράθυρο η οποία έφτανε ως το έδαφος.

Ο πρίγκηπας είδε τη μάγισσα να σκαρφαλώνει πάνω στην πλεξούδα και μετά να χάνεται πίσω από το παράθυρο και αποφάσισε να την περιμένει να φύγει ώστε να κάνει κι εκείνος το ίδιο.

Έτσι όταν έφυγε η μάγισσα, στάθηκε εκεί που είχε σταθεί και φώναξε.

"Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε τα μακριά μαλλιά σου."

Όταν η χρυσαφένια πλεξούδα άρχισε να ξετυλίγεται, σκαρφάλωσε και προς μεγάλη του έκπληξη είδε το ομορφότερο κορίτσι που είχε δει στη ζωή του. Μιλήσανε αρκετή ώρα και ο πρίγκηπας της υποσχέθηκε πως θα πήγαινε να τη δει ξανά. Η Ραπουνζέλ ανυπομονούσε γιατί ένιωθε πολύ μοναξιά. Της μίλησε για τη ζωή έξω από τον πύργο και ερωτευτήκανε βαθιά ο ένας τον άλλο.

Μια μέρα η Ραπουνζέλ ρώτησε τη μάγισσα. "Γιατί είσαι τόσο βαριά όταν σκαρφαλώνεις; Ο όμορφος πρίγκηπας που έρχεται είναι πολύ πιο ελαφρύς από εσένα." Η μάγισσα μόλις το άκουσε αυτό γέμισε με οργή και πήρε τη Ραπουνζέλ και την οδήγησε σε ένα απόμερο μέρος μέσα στο δάσος και της είπε πως πρέπει να μείνει εκεί χωρίς φαγητό και στέγη. Της έκοψε τη μακριά πλεξούδα και επέστρεψε στον πύργο.

Εκείνο το βράδυ όταν έφτασε ο πρίγκηπας στον πύργο φώναξε όπως έκανε και τα υπόλοιπα βράδια.

"Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε τα μακριά μαλλιά σου."

Η μάγισσα είχε δέσει τη μια άκρη της πλεξούδας και άφησε την άλλη να ξετυλιχτεί από το παράθυρο. Ο πρίγκηπας σκαρφάλωσε με ανυπομονησία μόνο και μόνο για να βρεθεί μπροστά στη μάγισσα. "Ώστε έτσι!" φώναξε "εσύ είσαι αυτός που ερχόταν κι έβλεπε τη μικρή μου τη Ραπουνζέλ. Να είσαι σίγουρος πως δε θα την ξαναδείς." Και προσπάθησε να του βγάλει τα μάτια.

Ο πρίγκηπας πήδηξε από το παράθυρο αλλά ευτυχώς προσγειώθηκε σε κάτι θάμνους και δε σκοτώθηκε. Το πρόσωπό του όμως είχε γεμίσει γρατζουνιές και τα μάτια του πονούσαν τόσο πολύ που δεν μπορούσε να δει κι έτσι περιφερόταν σαν τυφλός μέσα στο δάσος.

Μετά από άρκετες μέρες ταλαιπωρίας, άκουσε μια φωνή να τραγουδάει. Την ακολούθησε. Όταν έφτασε πιο κοντά κατάλαβε πως ήταν η Ραπουνζέλ που τραγουδούσε ενώ προσπαθούσε να φτιάξει ένα σπίτι για να έχει κάπου να μένει. Ο πρίγκηπας έτρεξε προς το μέρος της, φώναξε το όνομα της κι εκείνη πήγε κοντά του και τον φίλησε. Μόλις το έκανε αυτό τα μάτια του γιατρεύτηκαν και μπορούσε να δει και πάλι.

Ο πρίγκηπας πήγε τη Ραπουνζέλ στο παλάτι του πατέρα του όπου του είπε τι είχε συμβεί. Η Ραπουνζέλ ξαναβρέθηκε με τους γονείς της οι οποίοι ήταν πολύ χαρούμενοι που ξαναέβλεπαν την κόρη τους. Επίσης βγήκε και μία απόφαση που απαγόρευε στη μάγισσα να πλησιάσει το βασίλειο. Μετά, σειρά είχε ένας μεγάλος γάμος. Η Ραπουνζέλ παντρεύτηκε τον πρίγκηπα και ζήσανε μαζί πολλά χρόνια. Όσο για τη μάγισσα, δεν την ξαναείδε ποτέ κανείς.