The perfect honey cookie by Afroditi Kapoula

3^rd of December

Beep,beep,beep,beep,beep.. it was the annoying sound of the alarm clock in the middle of the night. It was 5:17 am. Mr. Elias raised his hand to reach it and make it stop before everyone in the house was awake. He stumbled a few times while he was making his way downstairs to the kitchen. He filled the kettle with water to make some tea and went to get dressed. He was ready in a very short time. He filled a cup with steaming rose tea and sat in the armchair near the window. From up there, he admired Drama’s lights that was still sleepy and lazy, like himself.

In such moments he incredibly missed his wife. It has been almost six years since the morning  his wife passed away leaving behind Mr Elias and his daughter Ellie. “Uff”, a small sigh came out. Why on earth was he thinking about all that? He took a sip of tea and took a piece of old paper in his hands. He unfolded it carefully and once again began to read the content.

Ingredients: 2 cups of olive oil, 1 cup of sugar, 1 cup of orange juice, 1 cup of fine semolina, 1 tablespoon of wheat flour, 1,5 tablespoon of baking soda, lemon and orange zest, 1 teaspoon of cinnamon, 1 teaspoon of cloves, a little brandy.

Syrup: 1 cup of sugar, 1 cup of honey, 1 cup of water

Preparation: In a bowl, add the oil..

It was a recipe for honey cookies. But not just any recipe. It was the one his wife used, to make the most amazing honey cookies he had ever tasted in his life. And the truth is he has tasted many. You see, Mr. Elias was a prominent confectioner. Known for his praise, awards and distinctions. He had achieved anything a confectioner might want. However, he hadn’t eaten any honey cookies like the ones his wife used to make.

Each bite tasted like Christmas. Whenever he was taking a bite, he felt, he felt happy. Yes, that’s exactly what he felt. Happiness. And don’t think that he hasn’t tried to make the specific cookies. In fact, he had performed the recipe 852 times but none of these times was considered a success. Not even half a honey cookie tasted like Christmas. The reason was at the bottom of the page of the recipe. At the bottom of the page was written..

Secret ingredient: a generous dose of plenty of…

But at that point, a generous dose of oil has dropped, leaving a smudge just as brave, making the secret word totally illegible. After trying all the materials he could think of and had run out of ideas, he decided to travel to Paris for the annual honey cookies festival with recipes and confectioners from all over the world that was about to start in a few hours. And he was sure that this time he would finally find the secret ingredient and soon the perfect honey cookie would be real!

He folded carefully the recipe, put it in a desk drawer and went to Ellie’s room. He slowly opened the door  in order not to wake her up, covered her with her fluffy blanket and gave her a kiss. He left a note in the kitchen with some instructions for Mrs. Amalia the housekeeper, wore his coat, wrapped himself in his thick scarf, took his suitcase and with these thoughts started his journey.

December 8^th

Ring ring.. ring ring, was the eager sound of the red phone on the table lounge.

-          I’m coming , I’m coming, said reassuringly Mrs. Amalia, who left her cooking and wiped her hands on the edge of her pink and white polka dot apron.

-          Hello? Good afternoon Mr. Elias. Yes, we are all fine. Yes. Ellie too. What about you? How are you? Really? So, you are approaching the discovery of the famous secret ingredient? I wish! Well, I’m losing you. The connection is breaking. Yes, I’ll call her so you can speak to her.

-          -Ellie! It’s your father on the phone. Come to speak to him!

-          -Daddy, daddy! I’m coming, said Ellie and left the toy she was playing with to run to the phone.

-          Yes? Dad? Mrs. Amalia, I can’t hear anything, said Ellie with a broken voice while moving the handset back and forth.

-          - Don’t worry sweetheart. He will call again.

Slowly and with no mood Ellie rammed in the deep beige sofa and idly began to play with a tuft of her hair.

-          Mrs. Amalia..

-          Yes, darling, responded the good hearted lady, stirring quickly something in the saucepan.

-          I want to learn how to make cakes. Can we go to the Pastrycookings of Oneiroupoli where kids learn how to make cakes?

-          Of course we can. One of the following days. Ok?

December 17^th

Gloup gloup, gloup gloup, the water was boiling into the pot.

-Now we break the chocolate into pieces inside this metal container and put it over the pot of boiling water so the chocolate can melt, said the renowned confectioner Zacharias Zachariou. Ellie and Mrs. Amalia were late getting to the Pastrycookings house since Ellie passed first from the rink, then had a ride on the train, stopped to leave a letter for Santa Claus at the post office and let an artist dressed as a troll to draw a a yellow, giant butterfly on her face.

 

- Whisk the butter and sugar for some time, then add eggs and vanilla, continued Mr. Zacharias Zachariou.

Ellie who in the meanwhile had sat with a group of kids was proved to be very capable in confectionery, which is not very surprising if we consider the talent of her father.

-Add the flour and then the chocolate stirring gently.

-In the end, however, said Mr. Zacharias Zachariou we must not forget to add a generous dose of..

This phrase was enough to make Ellie lose control and turn almost all the mixture onto the table.

December 18^th

“The subscriber you have called will be notified for this call when he opens the phone or finds a network”  that was the recorder message on her dad’s phone

-Ah, daddy, I found it. I found mom’s secret ingredient, Ellie whispered before closing the phone. Needs a brave dose of..

-Ellie, dinner time. Your food is getting cold, Mrs. Amalia interrupted her and Ellie dutifully dragged herself to the kitchen.

December 22^nd

You dialed Stergiou residence. We are not at home. Leave a message after the beep. Beep..

-Mrs. Amalia, how are you? I called to check how are you and tell you not to worry in case you are calling me. I lost my phone somewhere. How is my little girl? Said Mr. Ellias.

At  that time a voice was heard from the background speaking French. Oui, oui, I’m coming. Excuse me, they are calling me. I left my cake at a critical point. Im very close to discover the secret ingredient. Hehe. I think its licorice. Or maybe, um.. we’ll see. I don’t know yet. See you the day after tomorrow. In the morning. This is when I’m coming back. I kiss you both.

Exactly the minute Mr. Elias was hanging up, Ellie picked the phone.

Daddy, daddy! She cried, but the only sound she heard was a long berrrrrrr..

December 23^rd

Bang, bang.. it was the sound of the cabinets opening and closing by Ellie. Soon all the ingredients and utensils she needed were on the kitchen table. The Christmas tree was sending from the living room happy, bright flashes, while the radio was playing Christmas songs. Ellie got her mother’s recipe, unfolded it carefully and placed it beside her. She tied her apron tight, lifted her sleeves, climbed on a chair and started working.

-In a bowl we put the olive oil, brandy, sugar, cinnamon, cloves and orange zest, she mumbled, mix it with my hand..add the.. whisk the.. and we must not forget a generous dose of.. Oops! I forgot to turn the oven on. Now I knead, I give them shape, I drill them and they are ready for the oven. In the meantime I’m going to prepare the syrup, said happily. Sugar, water, honey and I stir constantly.

Once the honey cookies were baked, she added the syrup, placed them in a big plate and sprinkled them with chopped walnuts. All right. Their appearance was not the best in the world. Some of them were cracked, other ones were broken, some had so much syrup while other ones had little. But Ellie was proud of herself. She took off her apron, pulled her sleeves and turned the kitchen’s light off as she left the room.

December 24^th

Crack crack, crack crack.. was the sound of the lock in the silence of the night as Mr. Elias unlocked the door. His flight was long overdue. He was supposed to be at home in the morning, but he arrived at 11:25 at night but that was not the only reason he felt overwhelmed. It was his failure. Once again he hadn’t discovered the secret ingredient. With his head and shoulders facing the ground, moved through the shadows of the house and lit his office light. He left his suitcase on the floor and filled the kettle with water to boil it. By the time he got undressed, washed and arranged the presents he brought from France under the Christmas tree, he heard the whistling sound. He prepared a wild strawberry tea for himself and sat on his armchair.

Ufffff, he sighed again and took a sip of his tea. Only when he placed his cup on the table, he noticed the big plate. Hmm.. honey cookies. He almost got fed up of honey cookies with all the troubles he had trying to find the secret ingredient. But these cookies..their smell was tickling his nose. You think.. he wondered and without giving it a second thought and took a bite and.. impossible! That was it! The taste of Christmas! Children’s laughter, the cheating elves, bells, lights, kindness, happy moments and of course the secret ingredient of Christmas itself. It was the perfect honey cookie. Once he stopped being dizzy from the surprise and started finding himself again he opened his eyes and saw his wife recipe folded next to the plate. He unfolded it with tears in his eyes and with trembling voice read what Ellie wrote with red pencil to the point where previously was an oil smudge.

        Secret Ingredient: a generous dose  of  LOVE

He went to Ellie’s room, opened the door quietly and approached the bed. He stood there for a while and observed her. She looked more and more like her mother.

Merry Christmas darling, he said softly and kissed her goodnight with a sweet kiss, as sweet as a honey cookie.

THE END

             ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΟ 
                        Της Αφροδίτης Καπούλα

3 Δεκεμβρίου

Τιτιτιτιτιτιτιτιτιτιτιτιτιτι, ακούστηκε ο εκνευριστικός ήχος του ξυπνητηριού μέσα στην άγρια νύχτα. Η ώρα ήταν 5:17 τα ξημερώματα ακριβώς. Ο κυρ Ηλίας έδωσε μια με το χέρι του και το έκλεισε προτού ξυπνήσουν όλοι μέσα στο σπίτι. Σκουντουφλώντας, κατέβηκε μέχρι την κουζίνα, έβαλε στο τσαγερό νερό να βράζει και πήγε να ετοιμαστεί. Σε λίγη μόνο ώρα ήταν έτοιμος. Γέμισε ένα φλιτζάνι αχνιστό τσάι με άρωμα τριαντάφυλλου και έκατσε στην πολυθρόνα δίπλα απο το παράθυρο. Απο εκεί ψηλά, αγνάντεψε τα φώτα της Δράμας που ήταν ακόμα νυσταγμένη και νωχελική, όπως άλλωστε και ο ίδιος.

Τέτοιες στιγμές του έλειπε αφάνταστα η σύζυγός του. Ένα τέτοιο ξημέρωμα πριν απο σχεδόν έξι χρόνια είχε¨ φύγει¨ απο κοντά του αφήνοντάς τους μόνους. Αυτόν και τη μικρή τους κορούλα, την Έλλη. Φφφφφφ, του έφυγε ένας πνιχτός αναστεναγμός. Τι ήθελε και τα θυμήθηκε πάλι; Ήπιε μια γουλιά απο το τσάι του και πήρε στα χέρια του ένα πολυκαιρισμένο χαρτί. Το ξεδίπλωσε προσεχτικά και για πολλοστή φορά βάλθηκε να διαβάζει το περιεχόμενό του.

Υλικά : 2 φλιτζάνια λάδι, 1 φλιτζάνι ζάχαρη, 1 φλιτζάνι χυμό πορτοκαλιού, 1 φλιτζάνι σιμιγδάλι ψιλό, 1 κουταλιά αλεύρι μαλακό, 1 ½ κουταλιά γλυκού σόδα, ξύσμα λεμονιού και πορτοκαλιού, 1 κουταλιά κανέλλα, 1 κουταλιά γαρύφαλλο, λίγο κονιάκ.

Σιρόπι: 1 φλιτζάνι ζάχαρη, 1 φλιτζάνι μέλι, 1 φλιτζάνι νερό

Εκτέλεση: Σε λεκάνη ρίχνουμε το λάδι... 

Ήταν μια συνταγή για μελομακάρονα. Αλλά όχι μια οποιαδήποτε συνταγή. Ήταν εκείνη που χρησιμοποιούσε η γυναίκα του και έκανε τα πιο εκπληκτικά μελομακάρονα που είχε γευτεί ποτέ στη ζωή του. Και η αλήθεια είναι πως είχε γευτεί πολλά. Βλέπετε, ο κυρ Ηλίας ήταν ζαχαροπλάστης και μάλιστα διακεκριμένος. Με τα βραβεία του, τους επαίνους του, τις διακρίσεις του. Με τα όλα του δηλαδή. Αλλά σαν τα μελομακάρονα της γυναίκας του δεν είχε φάει πουθενά.

Ήταν σαν να έκλειναν μέσα τους τα Χριστούγεννα. Όταν τα γευόταν αισθανόταν, αισθανόταν, ευτυχισμένος. Μάλιστα αυτό ακριβώς. Ευτυχισμένος. Μη νομίζετε πως δεν είχε προσπαθήσει να τα φτιάξει. Για την ακρίβεια είχε εκτελέσει τη συνταγή 852 φορές αλλά καμιά δεν τα είχε πετύχει. Ούτε μισό μελομακάρονο απο τις 852 φορές δεν είχε γεύση Χριστουγέννων. Για όλα, ευθυνόταν το κάτω μέρος του χαρτιού που ήταν γραμμένη η συνταγή. Εκεί, κάτω-κάτω έγραφε,

Μυστικό συστατικό : μια γενναία δόση μπόλικης....

Αλλά στο σημείο εκείνο του χαρτιού είχε πέσει μια γενναία δόση λαδιού αφήνοντας μια εξίσου γενναία μουτζούρα και κάνοντας τη μυστική λέξη παντελώς δυσανάγνωστη. Αφού λοιπόν είχε δοκιμάσει όσα υλικά μπορούσε να σκεφτεί και είχε στερέψει απο ιδέες αποφάσισε να ταξιδέψει μέχρι τη Παρίσι, όπου σε λίγες ώρες θα ξεκινούσε το ετήσιο φεστιβάλ μελομακάρονου με συνταγές και ζαχαροπλάστες απ’ όλον τον κόσμο. Και ήταν σίγουρος πως αυτή τη φορά θα έβρισκε επιτέλους το μυστικό συστατικό και σύντομα το τέλειο μελομακάρονο θα γινόταν ξανά πραγματικότητα.

Δίπλωσε προσεχτικά τη συνταγή, την έβαλε στο συρτάρι του γραφείου του και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της Έλλης. Άνοιξε σιγά-σιγά την πόρτα για να μην την ξυπνήσει, τη σκέπασε καλά με την χνουδωτή κουβερτούλα

της και της έδωσε ένα φιλί. Άφησε στην κουζίνα ένα σημείωμα με κάποιες οδηγίες στην οικονόμο του την κυρία Αμαλία, φόρεσε το πανωφόρι του, τυλίχτηκε με το χοντρό του κασκόλ, πήρε τη βαλίτσα του και με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησε για το ταξίδι του. 

8 Δεκεμβρίου

Ντριν-ντριν, ντριν-ντριν, χτύπησε ανυπόμονα το κόκκινο τηλέφωνο πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού.

-Έρχομαι, έρχομαι του μίλησε καθησυχαστικά η κυρία Αμαλία, αφήνοντας το μαγείρεμα στη μέση και σκουπίζοντας τα χέρια της στην άκρη απο την ροζ με άσπρα πουά ποδιά της.

-Παρακαλώ; Καλησπέρα κύριε Ηλία. Ναι, ναι καλά είμαστε. Ναι. Μια χαρά είναι η Έλλη. Εσείς; Πώς τα πάτε; Αλήθεια; Πλησιάζετε δηλαδή στην ανακάλυψη του περίφημου μυστικού συστατικού; Μακάρι, μακάρι. Δεν ακούγεστε καλά. Μάλλον κάνει διακοπές η τηλεφωνική σύνδεση. Ναι. Την φωνάζω τώρα να της μιλήσετε λίγο.

-Έλληηη! Έλα λίγο στο τηλέφωνο. Ο μπαμπάς σου είναι.

-Μπαμπά μου, μπαμπά μου, έρχομαι, είπε ηΈλλη , παράτησε το παιχνίδι με το οποίο έπαιζε και έτρεξε στο τηλέφωνο.

-Ναι, ναι; Μπαμπά; Κυρία Αμαλία, δεν ακούγεται τίποτα, είπε η Έλλη με ραγισμένη φωνή και κούνησε το ακουστικό πέρα δώθε.

-Μη στενοχωριέσαι γλυκιά μου, έκλεισε η γραμμή. Θα ξαναπάρει.

Αργά-αργά, χωρίς πολλή όρεξη η Έλλη χώθηκε στο βαθύ μπεζ καναπέ και νωχελικά βάλθηκε να παίζει με μια τούφα απο τα μαλλιά της.

-Κυρία Αμαλία.

-Ναι καρδούλα μου αποκρίθηκε η καλόκαρδη κυρία, ανακατεύοντας γρήγορα γρήγορα κάτι σε μια κατσαρόλα.

-Θέλω και εγώ να μάθω να κάνω γλυκά. Θα πάμε μια μέρα στα Ζαχαρομαγειρέματα στην Ονειρούπολη που μαθαίνουν σε μικρά παιδιά να φτιάχνουν γλυκά;

-Βέβαια και θα πάμε. Μία απο τις επόμενες μέρες θα πάμε. Εντάξει; 

17 Δεκεμβρίου

Γκλουπ-γκλουπ, γκλουπ-γκλουπ κόχλαζε το νερό μέσα στην κατσαρόλα.

-Τώρα σπάμε τη σοκολάτα σε αυτό το μεταλλικό σκεύος και το βάζουμε πάνω απο την κατσαρόλα που βράζει το νερό για να λιώσουμε τη σοκολάτα, είπε ο πασίγνωστος ζαχαροπλάστης Ζαχαρίας Ζαχαρίου. Η Έλλη με την κυρία Αμαλία είχαν καθυστερήσει να φτάσουν στο κατάφωτο σπιτάκι των Ζαχαρομαγειρεμάτων αφού η Έλλη πέρασε πρώτα απο το παγοδρόμιο, μετά εκανε μια βόλτα με το τραινάκι, σταμάτησε να ρίξει το γράμμα της για τον Άγιο Βασίλη στο ταχυδρομείο και έκατσε να της ζωγραφίσει μια καλικαντζαρίνα στο πρόσωπο μια γιγάντια κίτρινη πεταλούδα.

-Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει και μετά προσθέτουμε τα αυγά και τη βανίλια, συνέχισε ο κύριος Ζαχαρίας Ζαχαρίου.

Η Έλλη που, στο μεταξύ είχε κάτσει μαζί με μια ομάδα παδιών αποδείχτηκε πολύ ικανή στη ζαχαροπλαστική, πράγμα όχι και τόσο περίεργο άλλωστε αν αναλογιστούμε το ταλέντο του πατέρα της.

-Προσθέτουμε το αλεύρι και έπειτα τη σοκολάτα ανακατεύοντας απαλά.

-Στο τέλος βέβαια, είπε ο κύριος Ζαχαρίας Ζαχαρίου δεν ξεχνάμε να προσθέσουμε μια γενναία δόση...

Η φράση αυτή ήταν αρκετή για να χάσει η Έλλη τον έλεγχο της λεκανίτσας που ανακάτευε και να γυρίσει όλο σχεδόν το μείγμα πάνω στο τραπεζάκι. 

18 Δεκεμβρίου

Τουτ, τουτ, τουτ, ο συνδρομητής που καλέσατε θα ειδοποιηθεί για την κλήση μόλις ανοίξει το κινητό του ή βρεθεί εντός δικτύου, ακούστηκε ένα ηχογραφημένο μήνυμα απο το κινητό του μπαμπά της.

-Αχ βρε μπαμπούλη μου, το βρήκα. Βρήκα ποιο είναι το μυστικό συστατικό της μαμάς, είπε ψιθυριστά η Έλλη κλείνοντας το τηλέφωνο. Χρειάζεται μια γενναία δόση...

- Έλλη, έλα να φας. Θα κρυώσει το φαγητό σου, την διέκοψε η κυρία Αμαλία και η Έλλη υπάκουα έσυρε τα βήματά της έως την κουζίνα. 

22 Δεκεμβρίου

Καλέσατε την οικία Στεργίου, αυτήν την στιγμή απουσιάζουμε. Αφήστε μήνυμα μετα τον χαρακτηριστικό ήχο. Μπιπππ, ακούστηκε ο τηλεφωνητής.

-Ναι, κυρία Αμαλία. Καλά είστε; Πήρα να δω τι κάνετε και να σας πω να μην ανησυχείτε αν μου τηλεφωνείτε. Κάπου έχασα το κινητό μου. Το κοριτσάκι μου καλά είναι;, ακούστηκε η φωνή του κυρ Ηλία.

Εκείνη την ώρα κάποιος μίλησε απο κάπου στο βάθος στα γαλλικά. Oui,oui, έρχομαι. Συγνώμη με φωνάζουν. Έχω αφήσει την εκτέλεση μιας συνταγής σε κρίσιμο σημείο. Είμαι πολύ κοντά στο να ανακαλύψω το μυστικό συστατικό. Χιχι. Μάλλον είναι η γλυκόριζα. Ή ίσως, χμ. Θα δούμε. Δεν ξέρω ακόμα. Θα σας δω μεθαύριο το πρωί που γυρνάω. Σας φιλώ και τις δύο.

Ακριβώς τη στιγμή που ο κυρ Ηλίας έκλεινε το ακουστικό απο την άλλη άκρη το σήκωσε η Έλλη.

-Μπαμπά, μπαμπά μου!, φώναξε αλλά το μόνο που ηχούσε ήταν ένα μακρόσυρτο τουυυυυυυυυυ. 

23 Δεκεμβρίου

Γκαπ, γκουπ χτυπούσαν τα ντουλάπια που ανοιγόκλεινε η Έλλη. Σύντομα όλα τα υλικά και τα σκεύη που θα χρειαζόταν η Έλλη ήταν έτοιμα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο έστελνε απο το σαλόνι χαρούμενες, φωτεινές λάμψεις, ενώ το ραδιόφωνο σιγόπαιζε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η Έλλη πήρε τη συνταγή της μαμάς την ξεδίπλωσε και την ακούμπησε προσεχτικά δίπλα της. Έδεσε την ποδιά της σφιχτά, σήκωσε τα μανίκια της, σκαρφάλωσε στην καρέκλα και ξεκίνησε.

-Σε λεκάνη ρίχνουμε το λάδι, το κονιάκ, τη ζάχαρη, την κανέλα, το γαρύφαλο και το ξύσμα πορτοκαλιού, μουρμούρισε, χτυπάμε με το χέρι τα...προσθέτουμε το...ανακατεύουμε την... και δεν ξεχνάμε μια γενναία δόση... Άμαν! Ξέχασα να ανάψω το φούρνο. Ζυμώνουμε, πλάθουμε, τρυπάμε και έτοιμα για φούρνο να ψηθούν. Στο μεταξύ πάω να ετοιμάσω το σιρόπι είπε χαρούμενη. Ρίχνουμε ζάχαρη, νερό, μέλι και ανακατεύουμε διαρκώς.

Μόλις ψήθηκαν τα μελομακάρονα, τα σιρόπιασε, τα έστρωσε στην πιατέλα και και τα πασπάλισε με τριμμένο καρύδι. Εντάξει. Δεν θα λέγατε πως ήταν και τα πιο εμφανίσιμα μελομακάρονα του κοσμου. Μερικά είχαν ραγίσει, άλλα είχαν σπάσει, κάποια ήταν πολύ σιροπιασμένα και κάποια άλλα ήταν λίγο. Αλλά η Έλλη ήταν περήφανη για τον εαυτό της. Έβγαλε την ποδιά της, κατέβασε τα μανίκια της και έσβησε πίσω της το φως της κουζίνας. 

24 Δεκεμβρίου

Κρακ-κρακ, κρακ-κρακ, έτριξε η κλειδαριά μέσα την ησυχία της νύχτας καθώς ο κυρ Ηλίας ξεκλείδωνε την πόρτα. Η πτήση του είχε καθυστερήσει πολύ. Ενώ ήταν να έφτανε το πρωί στο σπίτι, τελικά έφτασε στις 11:25 τη νύχτα ακριβώς αλλά δεν ήταν όμως μόνο αυτό που τον είχε καταβάλει τόσο. Ήταν και η αποτυχία του. Για ακόμη μια φορά δεν είχε ανακαλύψει το περίφημο μυστικό συστατικό. Με το κεφάλι και τους ώμους κατεβασμένους κινήθηκε μέσα στις σκιές του σπιτιού και άναψε το φως του γραφείου του. Ακούμπησε τα πράγματά του και έβαλε πάλι στο τσαγερό νερό να βράσει. Μέχρι να ξεντυθεί, να πλυθεί και να τακτοποιήσει κάτω απο το δέντρο τα δώρα που είχε φέρει, αυτό είχε αρχίσει να σφυρίζει. Ετοίμασε ένα τσάι με άρωμα άγριας φράουλας και έκατσε στην πολυθρόνα του.

Φφφφφφφφφφ, αναστέναξε για άλλη μια φορά και ήπιε μια γουλιά απο το τσάι του. Μόνο όταν πήγε να ακουμπήσει το φλιτζάνι του στο τραπεζάκι, παρατήρησε την πιατέλα. Χμ! Μελομακάρονα. Με όλα αυτά που είχε τραβήξει τα είχε πια σχεδόν σιχαθεί. Αλλά αυτά...του γαργαλούσαν τη μύτη με το άρωμά τους. Λες; Αναρωτήθηκε και δίχως να το πολυσκεφτεί πήρε ένα και το δάγκωσε και...αδύνατον. Αυτό ήταν. Η γεύση των Χριστουγέννων. Ήταν γέλια παιδιών, ζαβολιές ξωτικών, κουδουνάκια, φωτάκια, καλοσύνη, χαρούμενες στιγμές και κυρίως το μυστικό συστατικό των ίδιων των Χριστουγέννων. Ήταν το τέλειο μελομακάρονο. Μόλις κάπως ξεζαλίστηκε απο την έκπληξη και άρχισε να συνέρχεται, άνοιξε τα μάτια του και είδε δίπλα απο την πιατέλα, διπλωμένη τη συνταγή της γυναίκας του. Την ξεδίπλωσε βουρκωμένος και με τρεμάμενη φωνή διάβασε αυτό που είχε προσθέσει η Έλλη με κόκκινη ξυλομπογιά στο σημείο που μέχρι πρότινος υπήρχε η μουτζούρα.

Μυστικό συστατικό : μια γενναία δόση μπόλικης ΑΓΑΠΗΣ

Ανέβηκε στο δωμάτιο της Έλλης, άνοιξε σιγανά την πόρτα και πλησίασε το κρεβάτι της. Στάθηκε λίγο και την παρατήρησε. Όσο μεγάλωνε τόσο πιο πολύ έμοιαζε στη μητέρα της.

-Χρόνια πολλά γλυκιά μου, της είπε απαλά και την καληνύχτισε με ένα γλυκό σαν μελομακάρονο φιλί.

 

                                    -ΤΕΛΟΣ-

   

The Princess and the Pea

There was once a prince, a lonely prince. He traveled around the world to find someone like himself, a proper princess to share his life. But this he knew: She must be a real princess.

In his travels, he found many princesses. Each claimed to be a real princess. Each had the proper pedigree and credentials, but there always seemed to be something not quite right about each one. People started to say that he was looking for something that he did not want to find. Behind closed doors, they even snickered. At last, the prince returned home in despair; he wanted a princess so badly. The Old King and Queen welcomed him home.

Another summer passed and the leaves were falling from the trees when, one evening, a terrible storm blew in from the sea. As the prince sat by the fire reading, lightning drew closer and closer and thunder rattled the windows until it seemed sure they'd break.

Hours into the night, the storm raged. At midnight, a calm fell as suddenly as the storm itself had arrived. An eerie knock was heard at the town gate. It was a gentle but insistent knock. The townspeople and courtiers rubbed their eyes and wondered who could have been out in such a storm. The Old King himself sent his advisor to the town gate.

There stood a princess, but she was in a terrible state. Rain poured from her hair and her clothes. It overflowed her shoes and ran out the heels. She claimed she was a princess, and the advisor all but laughed aloud. Still, she swore she was a real princess.

"We'll see soon enough if that is true," whispered the Old Queen softly to herself. The princess was given a warm dinner and some dry clothes while the Old Queen set off to prepare a sleeping chamber for the princess. First, she stripped all the bed clothes. Then, she placed a single pea in the center of the bedstead. Next, she called for twenty mattresses and piled them, one on top of the other, on the pea. Finally, twenty feather beds were added on top of the mattresses. The princess's sleeping arrangements were made. 

In the morning, the Old King and Queen met the princess when she arose. If possible, she looked worse than when she had arrived! They asked how she had slept. "Oh, terribly bad!" exclaimed the princess. "I scarcely closed my eyes all night. Heaven knows what was in that bed. It seemed as if I were lying upon some hard pebble; my whole body is black and blue this morning. It is truly terrible!" And the princess started crying.

The Old Queen saw at once that she must be a real princess. Only a real princess could have felt the pea through twenty mattresses and twenty feather beds. 

So the prince asked her to be his wife, sure that he had found a real princess. The prince once again traveled the world, this time with the princess, and they were happy. And the pea? It was put into a museum, where it may still be found, if no one has stolen it. 

Now this is a true story. 

http://www.artpassions.net/stories/princess_and_the_pea.html

Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πρίγκηπας που ήταν πολύ μοναχικός. Είχε γυρίσει όλο τον κόσμο ψάχνοντας να βρει κάποια σαν κι αυτόν. Μία πραγματική πριγκίπισσα για να μοιραστεί τη ζωή του μαζί της.

Στα ταξίδια του συνάντησε αρκετές. Κάθε μία από αυτές ισχυριζόταν πως είναι αληθινή πριγκίπισσα. Είχανε καλή καταγωγή και όλα τα προσόντα, μα κάτι επάνω τους δεν ήταν όπως θα ήθελε. Ο κόσμος είχε αρχίσει να λέει πως ο πρίγκηπας έψαχνε για κάτι που στην πραγματικότητα δεν ήθελε να το βρει. Πίσω από τις κλειστές πόρτες γελούσαν ειρωνικά. Στο τέλος ο πρίγκηπας επέστρεψε στο σπίτι του απελπισμένος. Ήθελε απεγνωσμένα να βρει την πριγκίπισσά του. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα τον υποδέχτηκαν ζεστά.

Το καλοκαίρι πέρασε και τα φύλλα είχαν αρχίσει να πέφτουν από τα δέντρα, όταν ένα απόγευμα ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα ενώ ο αέρας που ερχόταν από τη θάλασσα ήταν τρομερός. Ο πρίγκηπας έκατσε δίπλα στο τζάκι για να διαβάσει και οι κεραυνοί ολοένα και πλησιάζαν κάνοντας τα τζάμια στο παράθυρο του πύργου να τρίζουν λες και ήταν έτοιμα να σπάσουν.

Αυτό συνεχίστηκε για πολλές ώρες όταν γύρω στα μεσάνυχτα σταμάτησε όσο ξαφνικά είχε αρχίσει. Ένας μυστηριώδης χτύπος ακούστηκε τότε στην πόρτα της πύλης. Επίμονος αλλά όχι πολύ δυνατός. Οι κάτοικοι ξαφνιάστηκαν και αναρωτήθηκαν ποιος θα μπορούσε να είναι με τέτοιο καιρό. Ο ίδιος ο βασιλιάς έστειλε τον σύμβουλό του να ανοίξει.

Εκείνος είδε μια πριγκίπισσα να στέκεται που ήταν σε άθλια κατάσταση. Τα μαλλιά και τα ρούχα της έσταζαν από τη βροχή. Τα παπούτσια της είχαν πλημμυρίσει. Στο άκουσμα ότι ήταν πριγκίπισσα ο σύμβουλος έβαλε τα γέλια. Εκείνη όμως ορκίστηκε ότι έλεγε την αλήθεια.

"Αυτό θα το δούμε πολύ σύντομα" ψιθύρισε η βασίλισσα. Της ετοίμασαν ένα ζεστό δείπνο, της έδωσαν στεγνά ρούχα και η βασίλισσα πήγε να της ετοιμάσει το κρεβάτι της. Πρώτα έβγαλε τα σεντόνια. Μετά τοποθέτησε στο κέντρο του κρεβατιού ένα μικρό μπιζέλι και μετά ζήτησε να της φέρουν είκοσι στρώματα. Τα έβαλε το ένα πάνω στο άλλο και πάνω από τα στρώματα έστρωσε και είκοσι πουπουλένια σκεπάσματα. Το κρεβάτι της πριγκίπισσας ήταν έτοιμο.

Το πρωί ο βασιλιάς και η βασίλισσα πήγαν να την καλημερίσουν μόλις σηκώθηκε. Η όψη της πριγκίπισσας ήταν ακόμα χειρότερη από το προηγούμενο βράδυ. Τη ρώτησαν πως κοιμήθηκε. "Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι όλη τη νύχτα. Ποιος ξέρει τι είχε το κρεβάτι μου. Ένιωθα λες και ξάπλωνα πάνω σε ένα σκληρό βότσαλο. Έχω γεμίσει μελανιές. Νιώθω φριχτά!" είπε η πριγκίπισσα και ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε η βασίλισσα κατάλαβε πως ήταν αληθινή πριγκίπισσα. Μόνο μια αληθινή πριγκίπισσα θα μπορούσε να νιώσει ένα μπιζέλι κάτω από είκοσι στρώματα και πουπουλένια σκεπάσματα.

Έτσι ο πρίγκηπας της ζήτησε να γίνει γυναίκα του, σίγουρος πια ότι είχε βρει μια αληθινή πριγκίπισσα. Ο πρίγκηπας συνέχισε τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο αλλά αυτή τη φορά μαζί με την πριγκίπισσα και ήταν πολύ ευτυχισμένοι. 

Όσο για το μπιζέλι, το βάλανε σε ένα μουσείο και μάλλον βρίσκεται ακόμα εκεί αν δεν το έχουνε κλέψει. 

Και αυτή είναι μια αληθινή ιστορία.

 

 

The Three Little Pigs

Once upon a time there were three little pigs, who left their mummy and daddy to see the world. 

All summer long, they roamed through the woods and over the plains, playing games and having fun. None were happier than the three little pigs, and they easily made friends with everyone. Wherever they went, they were given a warm welcome, but as summer drew to a close, they realized that folk were drifting back to their usual jobs, and preparing for winter.

 
Autumn came and it began to rain. The three little pigs started to feel they needed a real home. Sadly they knew that the fun was over now and they must set to work like the others, or they'd be left in the cold and rain, with no roof over their heads. They talked about what to do, but each decided for himself. The laziest little pig said he'd build a straw hut.  

 "It will only take a day,' he said. The others disagreed. 

"It's too fragile," they said disapprovingly, but he refused to listen. Not quite so lazy, the second little pig went in search of planks of seasoned wood. 

  "Clunk! Clunk! Clunk!" It took him two days to nail them together. But the third little pig did not like the wooden house. 

"That's not the way to build a house!" he said. "It takes time, patience and hard work to build a house that is strong enough to stand up to wind, rain, and snow, and most of all, protect us from the wolf!" 

  The days went by, and the wisest little pig's house took shape, brick by brick. From time to time, his brothers visited him, saying with a chuckle. 

   "Why are you working so hard? Why don't you come and play?" But the stubborn bricklayer pig just said "no". 

"I shall finish my house first. It must be solid and sturdy. And then I'll come and play!" he said. "I shall not be foolish like you! For he who laughs last, laughs longest!"

 It was the wisest little pig that found the tracks of a big wolf in the neighborhood. 

The little pigs rushed home in alarm. Along came the wolf, scowling fiercely at the laziest pig's straw hut. 

"Come out!" ordered the wolf, his mouth watering. I want to speak to you!" 

"I'd rather stay where I am!" replied the little pig in a tiny voice. 

"I'll make you come out!" growled the wolf angrily, and puffing out his chest, he took a very deep breath. Then he blew with all his might, right onto the house. And all the straw the silly pig had heaped against some thin poles, fell down in the great blast. Excited by his own cleverness, the wolf did not notice that the little pig had slithered out from underneath the heap of straw, and was dashing towards his brother's wooden house. When he realized that the little pig was escaping, the wolf grew wild with rage. 

"Come back!" he roared, trying to catch the pig as he ran into the wooden house. The other little pig greeted his brother, shaking like a leaf. 

"I hope this house won't fall down! Let's lean against the door so he can't break in!" 

Outside, the wolf could hear the little pigs' words. Starving as he was, at the idea of a two course meal, he rained blows on the door. 

"Open up! Open up! I only want to speak to you!"  

  Inside, the two brothers wept in fear and did their best to hold the door fast against the blows. Then the furious wolf braced himself a new effort: he drew in a really enormous breath, and went ... WHOOOOO! The wooden house collapsed like a pack of cards. 

Luckily, the wisest little pig had been watching the scene from the window of his own brick house, and he rapidly opened the door to his fleeing brothers. And not a moment too soon, for the wolf was already hammering furiously on the door. This time, the wolf had grave doubts. This house had a much more solid air than the others. He blew once, he blew again and then for a third time. But all was in vain. For the house did not budge an inch. The three little pigs watched him and their fear began to fade. Quite exhausted by his efforts, the wolf decided to try one of his tricks. He scrambled up a nearby ladder, on to the roof to have a look at the chimney. However, the wisest little pig had seen this ploy, and he quickly said. 

"Quick! Light the fire!" With his long legs thrust down the chimney, the wolf was not sure if he should slide down the black hole. It wouldn't be easy to get in, but the sound of the little pigs' voices below only made him feel hungrier. 

"I'm dying of hunger! I'm going to try and get down." And he let himself drop. But landing was rather hot, too hot! The wolf landed in the fire, stunned by his fall. 

The flames licked his hairy coat and his tail became a flaring torch. 

"Never again! Never again will I go down a chimney" he squealed, as he tried to put out the flames in his tail. Then he ran away as fast as he could.

The three happy little pigs, dancing round and round the yard, began to sing. "Tra-la-la! Tra-la-la! The wicked black wolf will never come back...!"  

From that terrible day on, the wisest little pig's brothers set to work with a will. In less than no time, up went the two new brick houses. The wolf did return once to roam in the neighborhood, but when he caught sight of three chimneys, he remembered the terrible pain of a burnt tail, and he left for good. 

Now safe and happy, the wisest little pig called to his brothers. "No more work! Come on, let's go and play!"

http://ivyjoy.com/fables/threepigs.html

Τα τρία γουρουνάκια 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία μικρά γουρουνάκια που άφησαν τη μαμά και τον μπαμπά τους για να εξερευνήσουν τον κόσμο.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, γυρνούσαν στα δάση και στα λιβάδια παίζοντας και διασκεδάζοντας. Ήταν πολύ χαρούμενα και όπου κι αν πήγαιναν έκαναν νέους φίλους. Όλοι τους καλωσόριζαν μα καθώς το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του, οι φίλοι τους άρχισαν να επιστρέφουν στις δουλειές τους και να προετοιμάζονται για το χειμώνα. Είχε έρθει πια το φθινόπωρο και είχε αρχίσει να βρέχει. Τα τρία γουρουνάκια κατάλαβαν οτι χρειάζονταν ένα σπίτι. Δυστυχώς η ώρα της διασκέδασης είχε τελειώσει και έπρεπε να δουλέψουν όπως και οι φίλοι τους, αλλιώς θα έμεναν στο κρύο και στη βροχή χωρίς καταφύγιο. Συζήτησαν όλα μαζί για το τι θα κάνουν αλλά το καθένα πήρε διαφορετική απόφαση. Το γουρουνάκι που βαριόταν πιο πολύ από τα άλλα δύο αποφάσισε να φτιάξει ένα σπιτάκι από άχυρα.
"Θα μου πάρει μόνο μια μέρα" είπε και τα άλλα δύο διαφώνησαν.
"Θα είναι πολύ εύθραυστο" του είπαν δείχνοντας την αντίθετη γνώμη που είχαν. Το γουρουνάκι όμως δεν τους άκουσε. Το δεύτερο γουρουνάκι που δε βαριόταν τόσο πολύ όσο το πρώτο, πήγε να μαζέψει ξύλα.
Του πήρε τρεις μέρες να τα καρφώσει και στο τρίτο γουρουνάκι δεν άρεσε καθόλου το ξύλινο σπιτάκι.
"Δε φτιάχνουν έτσι σπίτι" είπε το γουρουνάκι "χρειάζεται χρόνο, υπομονή και σκληρή δουλειά για να γίνει ένα γερό σπίτι ώστε να αντέχει στον αέρα, τη βροχή, το χιόνι και πάνω από όλα να μας προστατεύει από το λύκο."
Οι μέρες πέρασαν και το σπίτι του πιο σοφού από τα τρία άρχισε να παίρνει σχήμα τούβλο το τούβλο. Τα άλλα δύο γουρουνάκια όποτε το επισκέπτονταν του έλεγαν κρυφογελώντας "Γιατί δουλεύεις τόσο σκληρά; Γιατί δεν έρχεσαι να παίξουμε;" Μα το πεισματάρικο γουρουνάκι έλεγε πάντα όχι.
"Πρώτα θα τελειώσω το σπίτι μου. Θα γίνει γερό και στερεό και μετά θα παίξω μαζί σας. Δεν είμαι ανόητο σαν εσάς, γελάει καλύτερα αυτός που γελάει τελευταίος."
Το σοφό γουρουνάκι είδε τις πατημασιές του λύκου στο έδαφος και τα γουρουνάκια έτρεξαν στο σπίτι τους ενώ ο λύκος τα ακολούθησε κοιτάζοντας άγρια το σπιτάκι που ήταν φτιαγμένο από άχυρα.
"Έλα έξω" πρόσταξε ο λύκος ενώ του έτρεχαν τα σάλια "θέλω να σου μιλήσω."
"Προτιμώ να μείνω εδώ" είπε το γουρουνάκι με φωνή που έτρεμε.
"Θα σε κάνω να βγεις" γρύλισε ο λύκος με οργή και πήρε μια μεγάλη αναπνοή που έκανε το στήθος του να φουσκώσει. Φύσηξε με όλη του τη δύναμη πάνω στο σπιτάκι και όλα τα άχυρα και τα ξύλινα στηρίγματα έπεσαν στο έδαφος. Ευχαριστημένος με το κατόρθωμά του ο λύκος, δεν παρατήρησε πως το γουρουνάκι γλύστρισε κάτω από τα άχυρα και άρχισε να τρέχει προς το ξύλινο σπιτάκι του αδερφού του. Μόλις το κατάλαβε γέμισε με οργή.
"Γύρνα πίσω" ούρλιαξε ενώ έτρεχε πίσω του για να το πιάσει. Το άλλο γουρουνάκι άνοιξε την πόρτα και το είδε να τρέμει.
"Ελπίζω να μην γκρεμίσει κι αυτό το σπίτι. Ας σταθούμε πίσω από την πόρτα για να μην τη ρίξει."
Έξω ο λύκος που τα άκουγε να μιλάνε και πεινασμένος όπως ήταν σκέφτηκε ότι θα έτρωγε δύο γουρουνάκια αντί για ένα και άρχισε να φυσάει και να φωνάζει.
"Ανοίξτε, ανοίξτε, θέλω μόνο να σας μιλήσω!" 
Τα γουρουνάκια μέσα έτρεμαν από το φόβο τους και έκαναν ότι μπορούσαν για να μην πέσει η πόρτα από το φύσημα του λύκου. Τότε όμως ο λύκος έκανε άλλη μια προσπάθεια και φύσηξε τόσο δυνατά που τα ξύλα από το σπιτάκι έπεσαν σαν τραπουλόχαρτα.
Το σοφότερο από τα τρία γουρουνάκια που παρακολουθούσε τη σκηνή από το παράθυρο του σπιτιού του, άνοιξε αμέσως την πόρτα όταν είδε τα αδέρφια του να τρέχουν προς τα εκεί. Την επόμενη στιγμή ο λύκος χτυπούσε με μανία την πόρτα. Αυτή τη φορά ο λύκος ανησύχησε γιατί αυτό το σπίτι ήταν πολύ γερό. Φύσηξε μία, δύο, τρεις φορές μα ήταν μάταιο. Τα γουρουνάκια όταν το είδαν αυτό άρχισαν να φοβούνται λιγότερο. Κουρασμένος από την προσπάθεια ο λύκος σκέφτηκε να βάλει σε λειτουργία κάποιο κόλπο. Βρήκε μια σκάλα, σκαρφάλωσε στη στέγη και έριξε μια ματιά στην καμινάδα. Το σοφό γουρουνάκι όμως κατάλαβε τι ήθελε να κάνει ο λύκος  και είπε γρήγορα στα αδέρφια του.
"Γρήγορα! Ανάψτε φωτιά!" Ο λύκος δεν ήταν σίγουρος αν μπορούσε να καταφέρει να γλυστρίσει μέσα από την καμινάδα αλλά δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς μιας και οι φωνές από τα τρία γουρουνάκια τον έκαναν να πεινάει ακόμα πιο πολύ. 
"Πεθαίνω της πείνας! Θα το προσπαθήσω!" Και άφησε τον εαυτό του να γλυστρίσει. Μα η προσγείωση ήταν καυτή. Αρκετά καυτή. Ο λύκος προσγειώθηκε στη φωτιά μένοντας έκπληκτος. Η φωτιά του έκαιγε τη γούνα και η ουρά του έμοιαζε με πύρινη δάδα.
"Δε θα το ξανακάνω" ούρλιαξε "δε θα ξαναμπώ ποτέ σε καμινάδα" καθώς προσπαθούσε να σβήσει τη φωτιά από την ουρά του τρέχοντας όσο πιο μακριά μπορούσε.
Τα τρία γουρουνάκια, χορεύοντας γύρω γύρω άρχισαν να τραγουδάνε  "Τραλαλά, τραλαλά, δε θα δούμε το λύκο ποτέ ξανά." 
Από εκείνη τη μέρα τα γουρουνάκια έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά και πολύ γρήγορα άλλα δύο σπιτάκια φτιαγμένα από τούβλα φάνηκαν στη γειτονιά. Ο λύκος ξαναπέρασε, αλλά όταν είδε τρεις καμινάδες αντί για μία θυμήθηκε τι είχε συμβεί την τελευταία φορά και εξαφανίστηκε.
Το σοφό γουρουνάκι νιώθοντας ασφάλεια και ευτυχία πια, φώναξε στα αδερφάκια του "Φτάνει πια με τη δουλειά, πάμε να παίξουμε!"

The Ugly Duckling

Once upon a time down on an old farm, lived a duck family, and Mother Duck had been sitting on a clutch of new eggs. One nice morning, the eggs hatched and out popped six chirpy ducklings. But one egg was bigger than the rest, and it didn't hatch. Mother Duck couldn't recall laying that seventh egg. How did it get there? TOCK! TOCK! The little prisoner was pecking inside his shell. 

"Did I count the eggs wrongly?" Mother Duck wondered. But before she had time to think about it, the last egg finally hatched. A strange looking duckling with gray feathers that should have been yellow gazed at a worried mother. The ducklings grew quickly, but Mother Duck had a secret worry. 

"I can't understand how this ugly duckling can be one of mine!" she said to herself, shaking her head as she looked at her last born. Well, the gray duckling certainly wasn't pretty, and since he ate far more than his brothers, he was outgrowing them. As the days went by, the poor ugly duckling became more and more unhappy. His brothers didn't want to play with him, he was so
clumsy, and all the farmyard folks simply laughed at him. He felt sad and lonely, while Mother Duck did her best to console him. 

"Poor little ugly duckling!" she would say. "Why are you so different from the others?" And the ugly duckling felt worse than ever. He secretly wept at night. He felt nobody wanted him. 

"Nobody loves me, they all tease me! Why am I different from my brothers?" 

Then one day, at sunrise, he ran away from the farmyard. He stopped at a pond and began to question all the other birds. "Do you know of any ducklings with gray feathers like mine?" But everyone shook their heads in scorn.

"We don't know anyone as ugly as you." The ugly duckling did not lose heart, however, and kept on making inquiries. He went to another pond, where a pair of large geese gave him the same answer to his question. What's more, they warned him: "Don't stay here! Go away! It's dangerous. There are men with guns around here!" The duckling was sorry he had ever left the farmyard. 

Then one day, his travels took him near an old countrywoman's cottage. Thinking he was a stray goose, she caught him.

"I'll put this in a hutch. I hope it's a female and lays plenty of eggs!" said the old woman, whose eyesight was poor. But the ugly duckling laid not a single egg. The hen kept frightening him. 

"Just wait! If you don't lay eggs, the old woman will wring your neck and pop you into the pot!" And the cat chipped in: "Hee! Hee! I hope the woman cooks you, then I can gnaw at your bones!" The poor ugly duckling was so scared that he lost his appetite, though the old woman kept stuffing him with food and grumbling: "If you won't lay eggs, at least hurry up and get plump!"

"Oh, dear me!" moaned the now terrified duckling. "I'll die of fright first! And I did so hope someone would love me!" 

Then one night, finding the hutch door ajar, he escaped. Once again he was all alone. He fled as far away as he could, and at dawn, he found himself in a thick bed of reeds. "If nobody wants me, I'll hid here forever." There was plenty a food, and the duckling began to feel a little happier, though he was lonely. One day at sunrise, he saw a flight of beautiful birds wing overhead. White, with long slender necks, yellow beaks and large wings, they were migrating south.

 

"If only I could look like them, just for a day!" said the duckling, admiringly. Winter came and the water in the reed bed froze. The poor duckling left home to seek food in the snow. He dropped exhausted to the ground, but a farmer found him and put him in his big jacket pocket. 

"I'll take him home to my children. They'll look after him. Poor thing, he's frozen!" The duckling was showered with kindly care at the farmer's house. In this way, the ugly duckling was able to survive the bitterly cold winter. 

However, by springtime, he had grown so big that the farmer decided: "I'll set him free by the pond!" That was when the duckling saw himself mirrored in the water. 

"Goodness! How I've changed! I hardly recognize myself!" The flight of swans winged north again and glided on to the pond. When the duckling saw them, he realized he was one of their kind, and soon made friends.

"We're swans like you!" they said, warmly. "Where have you been hiding?" 

 "It's a long story," replied the young swan, still astounded. Now, he swam majestically with his fellow swans. One day, he heard children on the river bank exclaim: "Look at that young swan! He's the finest of them all!"

And he almost burst with happiness.

http://kidsgen.com/fables_and_fairytales/the_ugly_duckling.htm

Το ασχημόπαπο 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια φάρμα, ζούσε μια οικογένεια από πάπιες. Η μαμά πάπια καθόταν συνεχώς και κλωσούσε τα αυγά της. Ένα ωραίο πρωί, από τα έξι αυτά πετάχτηκαν μικρά παπάκια που τιτίβιζαν χαρωπά. Το ένα αυγό ήταν μεγαλύτερο από τα άλλα και η πάπια που θυμόταν μόνο τα έξι δεν ήξερε πως είχε βρεθεί εκεί. Τοκ Τοκ.. Ακούστηκε ένας χτύπος μέσα από το αυγό.
"Μήπως δεν τα είχα μετρήσει σωστά;" αναρωτήθηκε η μαμά πάπια. Μα πριν το καλοσκεφτεί ένα παράξενο παπάκι με γκρίζα φτερά που κανονικά θα έπρεπε να είναι κίτρινα, κοίταξε τη μαμά πάπια που ανησυχούσε με αυτό που έβλεπε. Τα παπάκια μεγάλωσαν γρήγορα μα η μαμά πάπια είχε μια κρυφή στενοχώρια.
"Δεν μπορώ να καταλάβω πως αυτό το άσχημο παπάκι μπορεί να είναι δικό μου!" σκέφτηκε κουνώντας το κεφάλι της και βλέποντας το παπάκι. Σίγουρα το γκρίζο παπάκι δεν ήταν όμορφο και μιας και έτρωγε πιο πολύ από τα αδέρφια του ήταν και πιο μεγάλο. Καθώς περνούσε ο καιρός το γκρίζο παπάκι γινόταν όλο και πιο δυστυχισμένο. Τα αδέρφια του δεν ήθελαν να παίζουν μαζί του γιατί ήταν άτσαλο και όλα τα ζώα της φάρμας γελούσαν εις βάρος του. Ένιωθε μόνο και δυστυχισμένο και η μαμά πάπια έκανε ότι μπορούσε για να το παρηγορήσει.
"Καημένο, άσχημο παπάκι" του έλεγε "γιατί είσαι τόσο διαφορετικό από τα άλλα;" Και το παπάκι ένιωθε ακόμα πιο άσχημα. Τις νύχτες έκλαιγε στα κρυφά. Πίστευε πως κανείς δεν το ήθελε.
"Κανείς δε με αγαπάει. Όλοι με κοροϊδεύουν. Γιατί είμαι διαφορετικό από τα αδέρφια μου;"
Έτσι μια μέρα, μόλις βγήκε ο ήλιος έφυγε από τη φάρμα. Σταμάτησε σε μια λιμνούλα και άρχισε να ρωτάει τα άλλα πουλιά που ήταν εκεί. "Μήπως ξέρετε άλλα παπάκια που να έχουν γκρίζα φτερά σαν τα δικά μου;" Μα τα πουλιά κούνησαν το κεφάλι τους αρνητικά.
"Δεν ξέρουμε κανένα τόσο άσχημο όσο εσύ." Το παπάκι δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε την αναζήτηση. Πήγε σε μια άλλη λιμνούλα όπου δυο πάπιες του έδωσαν την ίδια απάντηση. Μάλιστα πρόσθεσαν: " Μη μείνεις εδώ. Να φύγεις. Είναι επικίνδυνα. Υπάρχουν άνθρωποι με όπλα εδώ γύρω." Το παπάκι είχε μετανιώσει που έφυγε από τη φάρμα.
Μια μέρα βρέθηκε στο αγροτόσπιτο μιας γυναίκας. Εκείνη πιστεύοντας πως ήταν αγριόπαπια, το έπιασε και το κράτησε.
"Θα το βάλω στο κοτέτσι. Αν είναι θηλυκό θα κάνει πολλά αυγά!" Μα το παπάκι δεν έκανε κανένα αυγό. Οι κότες το τρόμαζαν συνεχώς.
"Περίμενε! Αν δεν κάνεις αυγά η γυναίκα θα σου κόψει το λαιμό και θα σε ρίξει στην κατσαρόλα!" Η γάτα συμπλήρωσε: "Χα, χα, αυτό ελπίζω να γίνει για να μου δώσει τα κόκκαλά σου!" Το παπάκι είχε τρομοκρατηθεί τόσο πολύ που είχε χάσει την όρεξή του παρ' όλο που η γυναίκα του πήγαινε συνεχώς τροφή. "Αν δεν κάνεις αυγά, τουλάχιστον φάε να παχύνεις!"
"Ω, Θεέ μου" αναστέναξε το παπάκι "θα πεθάνω από το φόβο μου. Κι έγω που ήλπιζα πως κάποιος θα με αγαπήσει.."
Έτσι ένα βράδυ, βρήκε την πόρτα από το κοτέτσι μισάνοιχτη και δραπέτευσε. Για άλλη μια φορά ήταν ολομόναχο. Έτρεξε όσο πιο μακριά μπορούσε και όταν έπεσε ο ήλιος βρέθηκε σε ένα παχύ στρώμα από καλάμια. "Αφού δε με θέλει κανείς θα κρύβομαι εδω για πάντα." Υπήρχε αρκετό φαγητό και το παπάκι είχε αρχίσει να νιώθει καλύτερα κι ας ήταν ολομόναχο.
Μια μέρα, κι ενώ έβγαινε ο ήλιος, είδε πάνω από το κεφάλι του να πετάνε κάτι πανέμορφα πουλιά. Ήταν λευκά, με μακρύ και λεπτό λαιμό, κίτρινο ράμφος και μεγάλα φτερά. Μετανάστευαν στο νότο.
Μακάρι να τους έμοιαζα, έστω και για μια μέρα!" είπε το παπάκι με θαυμασμό. Κάποτε ήρθε ο χειμώνας και το νερό της λίμνης πάγωσε. Το παπάκι άφησε το σπίτι του και άρχισε να ψάχνει για τροφή μέσα στο χιόνι. Έπεσε όμως εξαντλημένο στο έδαφος και ένας αγρότης το βρήκε και το έβαλε στην τσέπη του.
"Θα το πάω στο σπίτι, στα παιδιά μου. Αυτά θα το φροντίσουν. Το καημένο, έχει ξεπαγιάσει!" Το παπάκι βρήκε πολλή αγάπη στο σπίτι του αγρότη. Μόνο έτσι κατάφερε να επιβιώσει μέσα στον κρύο χειμώνα.
Ως την άνοιξη είχε μεγαλώσει τόσο που ο αγρότης αποφάσισε: "Θα το αφήσω ελεύθερο στη λίμνη." Και τότε το παπάκι είδε τον εαυτό του στο νερό της λίμνης.
"Μα πως άλλαξα έτσι! Δεν μπορώ να με αναγνωρίσω!" Το κοπάδι των πουλιών έφευγε και πάλι για το νότο και έκανε μια στάση στη λίμνη. Όταν τα κοίταξε συνειδητοποίησε ότι ήταν ένα από αυτά και πολύ γρήγορα γίνανε φίλοι.
"Είμαστε κύκνοι σαν κι εσένα" του είπαν φιλικά "που κρυβόσουν;"
"Είναι μεγάλη ιστορία" απάντησε ο νεαρός κύκνος που ακόμα τα είχε χαμένα. 
Τώρα πια κολυμπούσε μεγαλόπρεπα μαζί με τους άλλους κύκνους. Μια μέρα άκουσε κάποια παιδιά να λένε: "Κοιτάξτε αυτόν το νεαρό κύκνο. Είναι ο ομορφοτερος από όλους!" και παραλίγο να σκάσει από τη χαρά του..

Beauty and the Beast

Once upon a time as a merchant set off for market, he asked each of his three daughters what she would like as a present on his return. The first daughter wanted a brocade dress, the second a pearl necklace, but the third, whose name was Beauty, the youngest, prettiest and sweetest of them all, said to her father:

"All I'd like is a rose you've picked specially for me!"

When the merchant had finished his business, he set off for home. However, a sudden storm blew up, and his horse could hardly make headway in the howling gale. Cold and weary, the merchant had lost all hope of reaching an inn when he suddenly noticed a bright light shining in the middle of a wood. As he drew near, he saw that it was a castle, bathed in light.

"I hope I'll find shelter there for the night," he said to himself. When he reached the door, he saw it was open, but though he shouted, nobody came to greet him. Plucking up courage, he went inside, still calling out to attract attention. On a table in the main hall, a splendid dinner lay already served. The merchant lingered, still shouting for the owner of the castle. But no one came, and so the starving merchant sat down to a hearty meal.

Overcome by curiosity, he ventured upstairs, where the corridor led into magnificent rooms and halls. A fire crackled in the first room and a soft bed looked very inviting. It was now late, and the merchant could not resist. He lay down on the bed and fell fast asleep. When he woke next morning, an unknown hand had placed a mug of steaming coffee and some fruit by his bedside.

The merchant had breakfast and after tidying himself up, went downstairs to thank his generous host. But, as on the evening before, there was nobody in sight. Shaking his head in wonder at the strangeness of it all, he went towards the garden where he had left his horse, tethered to a tree. Suddenly, a large rose bush caught his eye.

Remembering his promise to Beauty, he bent down to pick a rose. Instantly, out of the rose garden, sprang a horrible beast, wearing splendid clothes. Two bloodshot eyes, gleaming angrily, glared at him and a deep, terrifying voice growled: "Ungrateful man! I gave you shelter, you ate at my table and slept in my own bed, but now all the thanks I get is the theft of my favorite flowers! I shall put you to death for this slight!" Trembling with fear, the merchant fell on his knees before the Beast.

"Forgive me! Forgive me! Don't kill me! I'll do anything you say! The rose wasn't for me, it was for my daughter Beauty. I promised to bring her back a rose from my journey!" The Beast dropped the paw it had clamped on the unhappy merchant.

"I shall spare your life, but on one condition, that you bring me your daughter!" The terror-stricken merchant, faced with certain death if he did not obey, promised that he would do so. When he reached home in tears, his three daughters ran to greet him. After he had told them of his dreadful adventure, Beauty put his mind at rest immediately.

"Dear father, I'd do anything for you! Don't worry, you'll be able to keep your promise and save your life! Take me to the castle. I'll stay there in your place!" The merchant hugged his daughter.

"I never did doubt your love for me. For the moment I can only thank you for saving my life." So Beauty was led to the castle. The Beast, however, had quite an unexpected greeting for the girl. Instead of menacing doom as it had done with her father, it was surprisingly pleasant.

In the beginning, Beauty was frightened of the Beast, and shuddered at the sight of it. Then she found that, in spite of the monster's awful head, her horror of it was gradually fading as time went by. She had one of the finest rooms in the Castle, and sat for hours, embroidering in front of the fire. And the Beast would sit, for hours on end, only a short distance away, silently gazing at her. Then it started to say a few kind words, till in the end, Beauty was amazed to discover that she was actually enjoying its conversation. The days passed, and Beauty and the Beast became good friends. Then one day, the Beast asked the girl to be his wife.

Taken by surprise, Beauty did not know what to say. Marry such an ugly monster? She would rather die! But she did not want to hurt the feelings of one who, after all, had been kind to her. And she remembered too that she owed it her own life as well as her father's.

"I really can't say yes," she began shakily. "I'd so much like to..." The Beast interrupted her with an abrupt gesture.

"I quite understand! And I'm not offended by your refusal!" Life went on as usual, and nothing further was said. One day, the Beast presented Beauty with a magnificent magic mirror. When Beauty peeped into it, she could see her family, far away.

"You won't feel so lonely now," were the words that accompanied the gift. Beauty stared for hours at her distant family. Then she began to feel worried. One day, the Beast found her weeping beside the magic mirror.

"What's wrong?" he asked, kindly as always.

"My father is gravely ill and close to dying! Oh, how I wish I could see him again, before it's too late!" But the Beast only shook its head.

"No! You will never leave this castle!" And off it stalked in a rage. However, a little later, it returned and spoke solemnly to the girl.

"If you swear that you will return here in seven days time, I'll let you go and visit your father!" Beauty threw herself at the Beast's feet in delight.

"I swear! I swear I will! How kind you are! You've made a loving daughter so happy!" In reality, the merchant had fallen ill from a broken heart at knowing his daughter was being kept prisoner. When he embraced her again, he was soon on the road to recovery. Beauty stayed beside him for hours on end, describing her life at the Castle, and explaining that the Beast was really

good and kind. The days flashed past, and at last the merchant was able to leave his bed. He was completely well again. Beauty was happy at last. However, she had failed to notice that seven days had gone by.

Then one night she woke from a terrible nightmare. She had dreamt that the Beast was dying and calling for her, twisting in agony.

"Come back! Come back to me!" it was pleading. The solemn promise she had made drove her to leave home immediately.

"Hurry! Hurry, good horse!" she said, whipping her steed onwards towards the castle, afraid that she might arrive too late. She rushed up the stairs, calling, but there was no reply. Her heart in her mouth, Beauty ran into the garden and there crouched the Beast, its eyes shut, as though dead. Beauty threw herself at it and hugged it tightly.

"Don't die! Don't die! I'll marry you . . ." At these words, a miracle took place. The Beast's ugly snout turned magically into the face of a handsome young man. 

"How I've been longing for this moment!" he said. "I was suffering in silence, and couldn't tell my frightful secret. An evil witch turned me into a monster and only the love of a maiden willing to accept me as I was, could transform me back into my real self. My dearest! I'll be so happy if you'll marry me." 

The wedding took place shortly after and, from that day on, the young Prince would have nothing but roses in his gardens. And that's why, to this day, the castle is known as the Castle of the Rose.

http://kidsgen.com/fables_and_fairytales/beauty_and_the_beast.htm



 Η Πεντάμορφη και το Τέρας

Μια φορά κι έναν καιρό ένας έμπορος ξεκινούσε για την αγορά και πριν φύγει ρώτησε τις τρεις κόρες του τι δώρο θα ήθελαν να τους φέρει όταν θα επέστρεφε. Η πρώτη ζήτησε ένα χρυσοκέντητο φόρεμα, η δεύτερη ένα μαργαριταρένιο κολιέ, μα η τρίτη που το όνομά της ήταν Πεντάμορφη και ήταν η μικρότερη, η ομορφότερη και η πιο γλυκιά από όλες είπε: "Το μόνο που θέλω να μου φέρεις είναι ένα τριαντάφυλλο."

Όταν ο έμπορος τελείωσε τη δουλειά του ξεκίνησε για το σπίτι. Τον έπιασε βροχή όμως και σύντομα το άλογο του δεν μπορούσε να κάνει βήμα μές στη μαύρη θύελλα. Έκανε κρύο και ήταν κουρασμένος και πάνω που είχε χάσει τις ελπίδες του για να βρει ένα ξενοδοχείο στο δρόμο του, ξαφνικά είδε ένα λαμπερό φως στο βάθος του δάσους. Όταν πλησίασε είδε ότι ήταν ένα κάστρο λουσμένο στο φως.

"Ελπίζω να μπορέσω να περάσω εδώ τη νύχτα" είπε στον εαυτό του. Όταν έφτασε στην πόρτα είδε ότι ήταν ανοιχτή. Όταν φώναξε όμως, κανείς δεν ήρθε να τον υποδεχτεί. Πήρε μια ανάσα για να βρει κουράγιο, προχώρησε και συνέχισε να φωνάζει για να τραβήξει την προσοχή. Στην κεντρική αίθουσα υπήρχε ένα τραπέζι όπου το δείπνο είχε ήδη σερβιριστεί. Ο έμπορος συνέχισε να φωνάζει τον ιδιοκτήτη αλλά κανείς δεν εμφανίστηκε κι έτσι έκατσε στο τραπέζι για να φάει.

Καθώς τον έτρωγε η περιέργεια, ανέβηκε τη σκάλα όπου ο διάδρομος τον οδήγησε σε εκπληκτικές αίθουσες και δωμάτια. Στο πρώτο δωμάτιο μια υπέροχη φωτιά έκαιγε και το κρεβάτι έμοιαζε να τον προσκαλεί. Ήταν αργά και δεν μπορούσε να του αντισταθεί. Ξάπλωσε και κοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε το επόμενο πρωί, κάποιος είχε αφήσει δίπλα του ζεστό καφέ και φρούτα. Έφαγε και ετοιμάστηκε. Κατέβηκε να ευχαριστήσει τον ιδιοκτήτη αλλά δεν είδε κανένα. Κούνησε το κεφάλι του καθώς όλα αυτά ήταν πολύ παράξενα. Βγήκε στον κήπο όπου είχε αφήσει το άλογό του δεμένο σε ένα δέντρο. Τότε είδε μια τεράστια τριανταφυλλιά.

Θυμήθηκε την υπόσχεση που είχε δώσει στην Πεντάμορφη και πήγε να κόψει ένα τριαντάφυλλο. Τότε μέσα από τον κήπο πετάχτηκε ένα απαίσιο τέρας που φορούσε όμως υπέροχα ρούχα. "Αχάριστε άνθρωπε! Σου έδωσα καταφύγιο, σου έδωσα να φας βραδινό και σε άφησα να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου και τώρα πας να κλέψεις τα αγαπημένα μου λουλούδια! Θα σε σκοτώσω!" Τρέμοντας ο έμπορος έπεσε στα πόδια του τέρατος.

"Συγχώρεσε με, μη με σκοτώσεις! Θα κάνω ότι μου πεις. Το τριαντάφυλλο δεν ήταν για εμένα αλλά για την κόρη μου την Πεντάμορφη. Της υποσχέθηκα πως όταν επιστρέψω από το ταξίδι μου πως θα της πάω ένα τριαντάφυλλο." Τότε το τέρας κατέβασε το χέρι του που είχε αρπάξει τον καημένο τον έμπορο. "Θα σου χαρίσω τη ζωή αλλά με έναν όρο. Θα μου φέρεις την κόρη σου." Ο τρομαγμένος έμπορος, φοβήθηκε για τη ζωή του κι έτσι συμφώνησε. Όταν έφτασε στο σπίτι, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρια και όταν οι κόρες του τον ρώτησαν τι έγινε κι εκείνος τους είπε, η Πεντάμορφη τον καθυσήχασε αμέσως. " Αγαπημένε μου πατέρα, θα έκανα τα πάντα για εσένα. Θα κρατήσεις την υπόσχεσή σου και η ζωή σου δεν θα κινδυνέψει. Θα μείνω εγώ στο κάστρο αντί για εσένα." Ο έμπορος αγκάλιασε την κόρη του. "Ποτέ δεν είχα αμφιβολία για την αγάπη σου και το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να σε ευχαριστήσω."

Έτσι, πήγε την Πεντάμορφη στο κάστρο. Το τέρας από την άλλη ήταν πολύ ευγενικό με την Πεντάμορφη σε αντίθεση με το πως είχε φερθεί στον πατέρα της. Στην αρχή η Πεντάμορφη φοβόταν το τέρας και μόνο που το έβλεπε. Με τον καιρό αυτό άρχισε να αλλάζει. Είχε ένα από τα ομορφότερα δωμάτια στο κάστρο, όπου καθόταν με τις ώρες και κεντούσε μπρόστα στη φωτιά. Το τέρας καθόταν κοντά της και την κοιτούσε σιωπηλά. Σιγά σιγά άρχισε να της μιλάει ώσπου στο τέλος η Πεντάμορφη απολάμβανε τη συντροφιά του. Οι μέρες περνούσαν και η Πεντάμορφη και το τέρας γίνανε καλοί φίλοι. Μια μέρα το τέρας της ζήτησε να παντρευτούνε. Η Πεντάμορφη δεν ήξερε τι να του πει από την έκπληξη. Να παντρευόταν ένα τέτοιο άσχημο τέρας; Προτιμούσε να πεθάνει. Δεν ήθελε όμως να το πληγώσει μιας και ήταν τόσο καλό μαζί της. Η ζωή της, αλλά και αυτή του πατέρα της του ανήκε. "Ειλικρινά δεν μπορώ να δεχτώ" είπε με φωνή που έτρεμε. "Θα το ήθελα πολύ αλλά.." Το τέρας τη διέκοψε με μια απότομη χειρονομία. "Καταλαβαίνω και δε με προσβάλλει η απάντηση σου." Η ζωή συνεχίστηκε όπως συνήθως και δεν ξαναείπαν τίποτα για αυτό το θέμα. Μια μέρα το τέρας έκανε δώρο στην Πεντάμορφη έναν υπέροχο, μαγικό καθρέφτη. Όταν τον κοιτούσε η Πεντάμορφη μπόρούσε να δει την οικογένεια της. 

"Δε θα νιώθεις πια μόνη" της είπε όταν της τον έδωσε. Η Πεντάμορφη τον κοίταζε για ώρες και τότε άρχισε να ανησυχεί. Μια μέρα το τέρας τη βρήκε να κλαίει γοερά βλέποντας τον καθρέφτη. "Τι συμβαίνει;" τη ρώτησε με ήρεμη φωνή όπως πάντα το τέρας. "Ο πατέρας μου είναι πολύ άρρωστος, κοντεύει να πεθάνει. Θέλω να τον ξαναδώ πριν να είναι αργά." Μα το τέρας κούνησε μόνο το κεφάλι του. "Όχι, δε θα φύγεις ποτέ από το κάστρο!" της είπε και έφυγε. Λίγο αργότερα όμως γύρισε και της είπε σοβαρά: "Αν μου ορκιστείς ότι θα επιστρέψεις σε επτά μέρες  θα σε αφήσω να πας να δεις τον πατέρα σου." Η Πεντάμορφη μόλις το άκουσε αυτό έπεσε γεματη χαρά στα πόδια του. "Το ορκίζομαι, το ορκίζομαι οτι θα γυρίσω! Τι καλός που είσαι! Με κάνεις τόσο ευτυχισμένη!"

Στην πραγματικότητα ο έμπορος είχε αρρωστήσει από την στεναχώρια του για την Πεντάμορφη που είχε φυλακιστεί στο κάστρο. Μόλις την αγκάλιασε άρχισε να γίνεται καλά. Η Πεντάμορφη έμεινε δίπλα του και του είπε πως περνούσε η ζωή της στο κάστρο και πόσο καλό ήταν το τέρας μαζι της. Οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα και στο τέλος ο έμπορος κατάφερε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ήταν τελείως καλά και η Πεντάμορφη ήταν πολύ χαρούμενη και δεν κατάλαβε πως οι επτά μέρες είχαν περάσει. Ένα βράδυ ξύπνησε από έναν τρομερό εφιάλτη. Είδε πως το τέρας πέθαινε και πως την καλούσε κοντά του γεμάτο αγωνία. "Γύρνα, γύρνα κοντά μου" την ικέτευε. Η υπόσχεση που είχε δώσει στο τέρας την έκανε να ξεκινήσει αμέσως για το κάστρο.

"Γρήγορα, γρήγορα καλό μου άλογο!" φώναζε με το φόβο οτι θα φτάσει πολύ αργά στο κάστρο. Ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες, φωνάζοντας το τέρας αλλά δεν έπαιρνε απάντηση. Με την καρδιά στο στόμα βγήκε στον κήπο και είδε το τέρας με τα μάτια κλειστά σαν να ήταν νεκρό. Η Πεντάμορφη έπεσε πάνω του και το αγκάλιασε σφιχτά. "Μην πεθάνεις, μην πεθάνεις θα σε παντρευτώ.." Και με αυτά τα λόγια έγινε ένα θαύμα. Η άσχημη μουσούδα του τέρατος άλλαξε και έγινε ένα όμορφο πρόσωπο νεαρού άντρα. "Πως την περίμενα αυτή τη μέρα!" είπε "Υπέφερα σιωπηλά και δεν μπορούσα να πω το τρομερό μου μυστικό. Μια κακιά μάγισσα με μεταμόρφωσε σε τέρας και μόνο η αληθινή αγάπη μιας κοπέλας που θα με δεχόταν όπως ακριβώς ήμουν θα με μεταμόρφωνε στον αληθινό μου εαυτό. Αγαπημένη μου, θα με έκανες τόσο ευτυχισμένο αν με παντρευόσουν!"

Ο γάμος έγινε πολύ γρήγορα και το κάστρο ονομάστηκε κάστρο του ρόδου μιας κι απο τότε στον κήπο τα μόνα λουλούδια που υπήρχαν ήταν τα τριαντάφυλλα.