Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011

Sleeping Beauty

A long time ago there were a king and queen who were unhappy because they were childless. But it happened that once when the queen was bathing, a frog crept out of the water on to the land, and said to her, "Your wish shall be fulfilled, before a year has gone by, you shall have a daughter."


What the frog had said came true, and the queen had a little girl who was so pretty that the king could not contain himself for joy, and ordered a great feast. He invited not only his kindred, friends and acquaintances, but also the wise women, in order that they might be kind and well disposed towards the child. There were thirteen of them in his kingdom, but, as he had only twelve golden plates for them to eat out of, one of them had to be left at home.
The feast was held with all manner of splendor and when it came to an end the wise women bestowed their magic gifts upon the baby - one gave virtue, another beauty, a third riches, and so on with everything in the world that one can wish for.


When eleven of them had made their promises, suddenly the thirteenth came in. She wished to avenge herself for not having been invited, and without greeting, or even looking at anyone, she cried with a loud voice, "The king's daughter shall in her fifteenth year prick herself with a spindle, and fall down dead." And, without saying a word more, she turned round and left the room.


 They were all shocked, but the twelfth, whose good wish still remained unspoken, came forward, and as she could not undo the evil sentence, but only soften it, she said, it shall not be death, but a deep sleep of a hundred years, into which the princess shall fall.


The king, who would fain keep his dear child from the misfortune, gave orders that every spindle in the whole kingdom should be burnt. Meanwhile the gifts of the wise women were plenteously fulfilled on the young girl, for she was so beautiful, modest, good-natured, and wise, that everyone who saw her was bound to love her.
It happened that on the very day when she was fifteen years old, the king and queen were not at home, and the maiden was left in the palace quite alone. So she went round into all sorts of places, looked into rooms and bed-chambers just as she liked, and at last came to an old tower. She climbed up the narrow winding staircase, and reached a little door. A rusty key was in the lock, and when she turned it the door sprang open, and there in a little room sat an old woman with a spindle, busily spinning her flax.


"Good day, old mother," said the king's daughter, "what are you doing there?"
"I am spinning," said the old woman, and nodded her head.
"What sort of thing is that, that rattles round so merrily," said the girl, and she took the spindle and wanted to spin too. But scarcely had she touched the spindle when the magic decree was fulfilled, and she pricked her finger with it.


 And, in the very moment when she felt the prick, she fell down upon the bed that stood there, and lay in a deep sleep. And this sleep extended over the whole palace, the king and queen who had just come home, and had entered the great hall, began to go to sleep, and the whole of the court with them. The horses, too, went to sleep in the stable, the dogs in the yard, the pigeons upon the roof, the flies on the wall, even the fire that was flaming on the hearth became quiet and slept, the roast meat left off frizzling, and the cook, who was just going to pull the hair of the scullery boy, because he had forgotten something, let him go, and went to sleep. And the wind fell, and on the trees before the castle not a leaf moved again.



 But round about the castle there began to grow a hedge of thorns, which every year became higher, and at last grew close up round the castle and all over it, so that there was nothing of it to be seen, not even the flag upon the roof. But the story of the beautiful sleeping Briar Rose, for so the princess was named, went about the country, so that from time to time kings' sons came and tried to get through the thorny hedge into the castle. But they found it impossible, for the thorns held fast together, as if they had hands, and the youths were caught in them, could not get loose again, and died a miserable death.

After long, long years a king's son came again to that country, and heard an old man talking about the thorn hedge, and that a castle was said to stand behind it in which a wonderfully beautiful princess, named Briar Rose, had been asleep for a hundred years, and that the king and queen and the whole court were asleep likewise. He had heard, too, from his grandfather, that many kings, sons had already come, and had tried to get through the thorny hedge, but they had remained sticking fast in it, and had died a pitiful death.
Then the youth said, "I am not afraid, I will go and see the beautiful Briar Rose." The good old man might dissuade him as he would, he did not listen to his words.


  But by this time the hundred years had just passed, and the day had come when Briar Rose was to awake again. When the king's son came near to the thorn hedge, it was nothing but large and beautiful flowers, which parted from each other of their own accord, and let him pass unhurt, then they closed again behind him like a hedge. In the castle yard he saw the horses and the spotted hounds lying asleep, on the roof sat the pigeons with their heads under their wings. And when he entered the house, the flies were asleep upon the wall, the cook in the kitchen was still holding out his hand to seize the boy, and the maid was sitting by the black hen which she was going to pluck.

He went on farther, and in the great hall he saw the whole of the court lying asleep, and up by the throne lay the king and queen. Then he went on still farther, and all was so quiet that a breath could be heard, and at last he came to the tower, and opened the door into the little room where Briar Rose was sleeping.
 

 There she lay, so beautiful that he could not turn his eyes away, and he stooped down and gave her a kiss. But as soon as he kissed her, Briar Rose opened her eyes and awoke, and looked at him quite sweetly.



 Then they went down together, and the king awoke, and the queen, and the whole court, and looked at each other in great astonishment. And the horses in the courtyard stood up and shook themselves, the hounds jumped up and wagged their tails, the pigeons upon the roof pulled out their heads from under their wings, looked round, and flew into the open country, the flies on the wall crept again, the fire in the kitchen burned up and flickered and cooked the meat, the joint began to turn and sizzle again, and the cook gave the boy such a box on the ear that he screamed, and the maid finished plucking the fowl.


And then the marriage of the king's son with Briar Rose was celebrated with all splendor, and they lived contented to the end of their days. 


http://www.kidsgen.com/fables_and_fairytales/sleeping_beauty.htm


Η Ωραία Κοιμωμένη 



Πριν πολλά πολλά χρόνια ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα που ήταν δυστυχισμένοι γιατί δεν είχαν παιδιά. Μια μέρα, ενώ η βασίλισσα έπαιρνε το μπάνιο της, ένας βάτραχος βγήκε από το νερό, πήδηξε έξω από την μπανιέρα και της είπε "Η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί. Σε ένα χρόνο θα έχεις μια κόρη."
Ο βάτραχος έλεγε αλήθεια και πριν περάσει ένας χρόνος, η βασίλισσα γέννησε ένα κοριτσάκι που ήταν τόσο όμορφο που ο βασιλιάς από τη χαρά του διοργάνωσε μια μεγάλη γιορτή. Καλεσμένοι ήταν η οικογένεια του, φίλοι, γνωστοί μα και οι σοφές γυναίκες που θα ήταν καλές με τη μικρούλα και θα της έδιναν την ευχή τους. Υπήρχαν δεκατρείς στο βασίλειό του μα τα χρυσά πιάτα του σερβίτσιου ήταν δώδεκα κι έτσι μία από αυτές θα έμενε στο σπίτι της.
Η γιορτή έγινε με όλες τις βασιλικές τιμές και όταν τελείωσε, οι σοφές γυναίκες έδωσαν τα δώρα τους στη μικρή. Κάποια της έδωσε αρετή, μια άλλη ομορφιά κι έτσι ως το τέλος της είχαν δώσει όλα όσα κάποιος μπορεί να ευχηθεί.
Όταν τελείωσε η ενδέκατη την ευχή της, μπήκε ξαφνικά η δέκατη τρίτη. Ήθελε να εκδικηθεί που δεν την είχαν καλέσει κι έτσι χωρίς να μιλήσει η να κοιτάξει κανένα είπε με τσιριχτή φωνή "Η κόρη του βασιλιά όταν θα γίνει δεκαπέντε χρονών θα τρυπήσει το χέρι της σε ένα αδράχτι και θα πεθάνει." Και χωρίς να πει κάτι άλλο γύρισε και έφυγε.
Όλοι είχαν σοκαριστεί. Η δωδέκατη γυναίκα όμως που δεν είχε δώσει ακόμα την ευχή της, πλησίασε, και καθώς δεν μπορούσε να πάρει πίσω την κατάρα, την έκανε λίγο καλύτερη λέγοντας πως δεν θα πέθαινε απλά θα έπεφτε σε βαθύ ύπνο για εκατό χρόνια.
Ο βασιλιάς που ήθελε να προστατεύσει την κόρη του από αυτή την κατάρα, έδωσε διαταγή να καεί το κάθε αδράχτι που υπήρχε στο βασίλειο. Εντωμεταξύ οι ευχές των γυναικών είχαν πραγματοποιηθεί και η νεαρή κοπέλα ήταν όμορφη, σεμνή, με καλούς τρόπους και τόσο σοφή που όποιος την έβλεπε αμέσως την αγαπούσε.
Την ημέρα που γινόταν δεκαπέντε χρονών, ο βασιλιάς και η βασίλισσα έλειπαν κι έμεινε μόνη στο παλάτι. Έτσι άρχισε να γυρίζει σε όλα τα δωμάτια, να μπαίνει και να βγαίνει όπως τόσο της άρεζε και στο τέλος βρέθηκε σε ένα παλιό πύργο. Ανέβηκε το στενό διάδρομο με τις σκάλες και μπροστά της είδε μια μικρή πόρτα. Ένα σκουριασμένο κλειδί ήταν πάνω κι όταν το γύρισε η πόρτα άνοιξε και είδε ένα μικρό δωματιάκι και στη μέση μια γριούλα να υφαίνει με το αδράχτι της.
"Καλημέρα" είπε η πριγκίπισσα "τι κάνεις εδώ;"
"Υφαίνω" είπε η γριά και κούνησε το κεφάλι της.
"Τι είναι αυτό που στριφογυρίζει τόσο ωραία;" ρώτησε το κορίτσι και πήρε το αδράχτι για να κάνει το ίδιο, μα μόλις το άγγιξε η κατάρα εκπληρώθηκε και τσίμπησε το χέρι της.
Μόλις ένιωσε το τσίμπημα, έπεσε στο κρεβάτι που ήταν δίπλα της και κοιμήθηκε βαθιά. Μαζί της κοιμήθηκε και όλο το παλάτι. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα που είχαν επιστρέψει, και μαζί τους όλο το βασίλειο. Τα άλογα στο στάβλο, τα σκυλιά στην αυλή, τα περιστέρια στη σκεπή, οι μύγες στον τοίχο, ακόμα και η φωτιά που έκαιγε έσβησε, και το κρέας σταμάτησε να βράζει στην κουζίνα, και ο μάγειρας που είχε πιάσει απ΄το μαλλί το βοηθό του, τον άφησε και κοιμήθηκε κι αυτός. Ακόμα κι ο αέρας σταμάτησε, και τα φύλλα των δέντρων μπροστά στο παλάτι δεν κουνήθηκαν ποτέ πια.
Γύρω από το παλάτι άρχισε να μεγαλώνει ένας μεγάλος φράχτης από αγκάθια που κάθε χρόνο γινόταν μεγαλύτερος ώσπου στο τέλος έγινε τόσο μεγάλος που τυλιξε όλο το παλάτι που δεν μπορούσες να δεις ούτε τη σημαία στο πιο ψηλό σημείο του. Η ιστορία του αγκάθινου τριαντάφυλλου όμως έγινε γνωστή, έτσι είχαν ονομάσει την πριγκίπισσα, και από καιρό σε καιρό πολλοί πρίγκηπες είχαν προσπαθήσει να κόψουν τα αγκάθια και να περάσουν μέσα στο παλάτι. Αυτό όμως ήταν αδύνατο γιατί τα αγκάθια τους φυλάκιζαν και έβρισκαν ένα τραγικό θάνατο.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια, ο γιος κάποιου βασιλιά έφτασε στη χώρα και άκουσε από ένα γέρο την ιστορία με τον αγκάθινο φράχτη και το βασίλειο που κρυβόταν πίσω του και την πανέμορφη πριγκίπισσα που την έλεγαν αγκάθινο τριαντάφυλλο, και πως κοιμόταν όλα αυτά τα χρόνια όπως και όλο το υπόλοιπο βασίλειο. Είχε ακούσει από τον παππού του πως πολλοί είχαν προσπαθήσει να περάσουν το φράχτη μα δεν τα είχαν καταφέρει.
Τότε ο νεαρός είπε "Δε φοβάμαι, θα πάω να βρω αυτό το αγκάθινο τριαντάφυλλο." Ο γέρος προσπάθησε να του αλλάξει γνώμη αλλά δεν τα κατάφερε.
Τα εκατό χρόνια είχαν περάσει και η μέρα που η πριγκίπισσα θα ξυπνούσε είχε έρθει. Όταν ο πρίγκηπας έφτασε στο φράχτη, αντί για αγκάθια είδε λουλούδια που όταν πλησίασε του άνοιξαν δρόμο να περάσει και μετά ξαναέκλεισαν το πέρασμα. Όταν μπήκε είδε να κοιμούνται στην αυλή τα άλογα και τα σκυλιά, τα πουλιά στη σκεπή με τα κεφάλια κάτω από τις φτερούγες τους κι όταν μπήκε στο παλάτι, είδε τις μύγες να κοιμούνται πάνω στον τοίχο, τον μάγειρα στην κουζίνα με το χέρι απλωμένο ακόμα για να πιάσει το βοηθό του και την υπηρέτρια καθισμένη σε μια καρέκλα έτοιμη να βγάλει τα φτερά μιας κότας.
Προχώρησε κι όταν έφτασε σε μια μεγάλη αίθουσα είδε όλο το βασιλικό συμβούλιο να κοιμάται όπως και το βασιλιά με τη βασίλισσα στους θρόνους τους. Προχώρησε κι άλλο και είχε τόση ησυχία που όταν έπαιρνε ανάσα ακουγόταν. Τελικά έφτασε στον πύργο κι άνοιξε την πόρτα του μικρού δωματίου που μέσα κοιμόταν η πριγκίπισσα.
Ήταν τόσο όμορφη έτσι όπως κοιμόταν που δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της, απλά έσκυψε και τη φιλήσε. Μόλις έγινε αυτό, η πριγκίπισσα άνοιξε τα μάτια της, ξύπνησε και τον κοίταξε γλυκά.
Κατέβηκαν μαζί από τον πύργο, κι έτσι ο βασιλιάς ξύπνησε, κι ύστερα και η βασίλισσα, και όλο το βασιλικό συμβούλιο που κοιτούσε ο ένας τον άλλο με μεγάλη έκπληξη. Τα άλογα στην αυλή σηκώθηκαν και τινάχτηκαν, σηκώθηκαν και τα σκυλιά και κούνησαν τις ουρές τους, τα πουλιά έβγαλαν τα κεφάλια από τις φτερούγες τους, κοίταξαν γύρω τους και πέταξαν μακριά, οι μύγες σύρθηκαν στον τοίχο και πάλι, η φωτιά στην κουζίνα άναψε και άρχισε να βράζει το κρέας, ο μάγειρας έδωσε τελικά την καρπαζιά στο βοηθό του και η υπηρέτρια έβγαλε τα φτερά της κότας.
Ο γάμος της πριγκίπισσας με τον πρίγκηπα έγινε με όλες τις τιμές και έζησαν ευτυχισμένοι μέχρι το τέλος της ζωής τους.